Donate “Essential English Grammar” books by Raymond Murphy for Horizon Academy – Maniyanthoddam, Jaffna, Sri Lanka

Raymond-Murphy-Maniyanthoddam-0
Raymond-Murphy-Maniyanthoddam-0

From the inception that I became a teacher of the English language in 1997, I have used this book “Essential English Grammar” by Raymond Murphy, with students from ages 11 to 19 years [Grade Six to High School (Advanced Level in Sri Lanka)]. This book is inexpensive in Sri Lanka, the cost of one copy being 375 LKR or 2.23 USD, 1.89 EUR. Yet, for the most of the students at Horizon Academy – Maniyanthoddam, Jaffna, Sri Lanka, even this is beyond their parents’ means as they do not have a regular source of income, most being day laborers.

Having heard of this situation, Mr. Nalaka Jayarathne, a former student of mine from Niwaththaka Chethiya High School in Anuradhapura, now a software engineer in Singapore, sent 4,000 LKR which enabled us to buy 10 Essential English Grammar books and also one English /Tamil dictionary which usually costs 750 LKR or 45 USD, 3.79 EUR. Ten copies of this book and one dictionary were purchased (with the discount the bookshop in Jaffna offered us for buying 10 books). We distributed these books amongst the senior students who are getting ready to sit the G. C. E. Ordinary Level (a national level examination held this December.) Grade 10, 11 and 12 students. The aim is to complete this book by December. This is mainly a self-study book with ample exercises on basic English grammar. Also, local and foreign volunteer teachers will help the students. The answers and very valuable appendixes are given at the end of the book.

Since Grade 6, 7, 8 and 9 students also wanted the book – they are smarter than the senior students in English – Mr. Lionel Balasuriya, a Sri Lankan American from California, USA, also immediately sent money, sufficient for 10 Essential English Grammar books. These 20 books would be adequate for the students for the present time.

There is also another an adult women’s English class at the Horizon Academy – Maniyanthoddam, solely handled by the foreign volunteer teachers at the Academy and there are around 10 young and middle-aged women in this class. It would be ideal if anyone could please donate 4,000 LKR, [23.74 USD, 20.22 EUR] for us to buy another 10 Essential English Grammar books and one copy of the English to Simple English/Tamil dictionary too. Thank you

Nanda Wanninayaka, Founder & the Chairman of Horizon Lanka Foundation nanda@horizonlanka.org.

Happy 12th graders of Horizon Academy - Maniyanthoddam, Jaffna Sri Lanka with the “Essential English Grammar” book by Raymond Murphy.
Happy 12th graders of Horizon Academy – Maniyanthoddam, Jaffna Sri Lanka with the “Essential English Grammar” book by Raymond Murphy.
“Essential English Grammar” book by Raymond Murphy

Lessons with “Essential English Grammar” by Raymond Murphy

Lessons with “Essential English Grammar” by Raymond Murphy

Lessons with “Essential English Grammar” by Raymond Murphy

Lessons with “Essential English Grammar” by Raymond Murphy
“Essential English Grammar” by Raymond Murphy
“Essential English Grammar” by Raymond Murphy
Little Lifco English-Tamil Dictionary
Little Lifco English-Tamil Dictionary

ඉංග්‍රීසි හා තොරතුරු තාක්ෂණය ගමට ගෙන යන නවෝත්පාදකයා: නන්ද වන්නිනායක

Nanda-Wanninayaka-Ralapanawa-0
Nanda-Wanninayaka-Ralapanawa-0


 මේ 2018 සැප්තැම්බර් 09 දින රාවය පුවත්පතට නාලක ගුණවර්ධන ලියූ ලිපියකි.

සිවුමංසල කොලු ගැටයා #379                      For: Ravaya, 9 Sep 2018

නාලක ගුණවර්ධන 
ravaya@nalaka.org

උතුරුමැද පලාතේ මහවිලච්චිය නම් ගම්මානයේ 1998 අගෝස්තුවේ අරඹන ලද හොරයිසන් පාසල (Horizon School), ගැමි දරුවන්ට තොරතුරු තාක්ෂණය හා ඉංග්‍රීසි ජය ගන්නට නව මාවත් සොයා ගිය සමාජ නවෝත්පාදනයක් (social innovation).

කිසිදු රාජ්‍ය මැදිහත්වීමකින් තොරව, මෙරට හා විදෙස්ගතව සිටින ලාංකික දානපතීන්ගෙන් ලැබෙන සීමිත ආධාර මත පදනම් වී, ස්වේච්ඡා ගුරුවරුන්ගේ උදවුවෙන්  හොරයිසන් කරන ඉගැන්වීම් නිසා ගැමි දරුවන් සිය ගණනකට ඉංග්‍රීසි හා තාක්ෂණ හැකියාවන් ලැබී තිබෙනවා.

හොරයිසන් පදනමේ නිර්මාතෘ මහවිලච්චියේම උපන්, එහෙත් නූතනත්වයට හා නව අදහස්වලට විවෘත මනසකින් යුතු නන්ද වන්නිනායක, කෙටි කලක් ඉංග්‍රීසි ගුරුවරයකු ලෙස රජයේ පාසල්වල පන්ති කාමරයේ යම් නවෝත්පාදන කිරීමට උත්සාහ කළා. එහෙත් රාජ්‍ය අධ්‍යාපන ක්ෂේත්‍රයේ පවතින සීමාවන්ට කොටුවීමට නොකැමැති වූ ඔහු, ගුරු සේවයෙන් ඉවත්ව හොරයිසන් ලංකා පදනම නමින් (www.horizonlanka.org) ලාබ නොතකන අධ්‍යාපනික ආයතනය ඇරැඹුවා.

කොළඹ මරදානේ ‘දෙල්ගහයට ගෙදරින්’ 1958දී සර්වෝදය ව්‍යාපාරය පටන් ගත් ඒ ටී ආරියරත්න නම් ගුරුවරයාගේ හා මහවිලච්චියේ අඹ ගසක් යට 1998දී හොරයිසන් පාසල ඇරඹූ නන්ද වන්නිනායක ගුරුවරයා අතර යම් සමානකම් මා දකිනවා. ඉමහත් සමාජ ප්‍රතිරෝධයන් හමුවේ පොදු උන්නතිය තකා ක්‍රියා කිරීමට මේ දෙදෙනාටම සිදු වුණා.

“වන්නි” නමින් අප හඳුනන නන්ද වන්නිනායක වරෙක කුහකකම් හා ප්‍රතිරෝධයන් නිසා කලකිරීමට පත්ව සිටි අවස්ථාවක මා ඔහුට කීවේ ආරියරත්නයන්ගේ ‘බවතන්හා’ ආත්ම චරිතාපදානය කියවන ලෙසයි. එයින් යම් ආදර්ශයක් ඔහු ලබන්නට ඇති. මේ දිනවල වන්නි ඔහුගේම කථාව ලියමින් සිටිනවා.

වන්නි සමග මා කළ සංවාදයේ  මුල් කොටස පසුගිය සතියේ පළ වුණා. අද එහි ඉතිරිය.

නාලක: ඔබ හොරයිසන් පාසලේ හා පදනමේ සමාරම්භකයා වුවත් මෙය තනිවම ආ ගමනක් නොවෙයි. ඔබට උපකාර කළ හෝ උපදෙස් දුන් අය සිටියාද?

වන්නි: ඇත්තටම ඔව්. විශේෂයෙන්ම දේශීය සහ විදේශීය ජනමාධ්‍ය අපට ලොකු සහයෝගයක් දුන්නා. ඒ වගේම දේශීය සහ විදේශීය දානපතියන්, ස්වේච්ඡා සේවකයින්, විශ්වවිද්‍යාල සිසුන් සහ පුද්ගලික ආයතන ලබා දුන් සහයෝගය තීරණාත්මක වූවා.

උපදේශකයින් අතර ඇමරිකානු ජාතික Mark Frazier මහතා මතක් කරන්න කැමතියි. ඔහු තාක්ෂණවේදියෙක් මෙන්ම අනාගතය දකින්නෙක්. ඔහුගේ උපදෙස් පිළිගත් අවස්ථාවල දියුණුවට පත් වන්නටත් ඔහුගේ උපදෙස් නොසලකා හරි අවස්ථාවලදී දරුණු කඩාවැටීම්වලට ලක්වීමටත් අපට සිදු වුණා. වාසනාවකට ඔහු අපව හැර ගියේ නැහැ. පසුබැසීම් ගණනාවකට පස්සෙත් ඔහු අප ගැන තිබු විශ්වාසය පලුදු කර නොගෙන තවමත් අපට සම්පුර්ණයෙන්ම නොමිලේ ඉතා වැදගත් මග පෙන්වීමක් කරනවා. බොහෝ තාක්ෂණයන් කොළඹට පැමිණීමටත් පෙර මහවිලච්චියට පැමිණියේ මාක්ගේ මගපෙන්වීම නිසයි.

මේ විසි වසරේ රජය ඔබේ වැඩට කිසි ලෙසකින් උදවු කර ඇත්ද?

මංජු හත්තොටුව මහතා තොරතුරු තාක්ෂණ ඒජන්සියේ (ICTA) ප්‍රධාන විධායක නිලධාරියා වශයෙන් සේවය කළ කාලයේ ඔහු අවංකවම ඒජන්සිය හරහා හොරයිසන් ලංකා ආයතනයට උදව් කළා. විශේෂයෙන්ම අප ඒජන්සිය සමග “Mahawilachchiya – The Model e-Village of Sri Lanka” ව්‍යාපෘතියට රුපියල් මිලියනයක් වටිනා භාණ්ඩ සහ සේවාවන් ලබාදුන්නා. ඒත් පසු කලෙක ඒජන්සියට ආ බහිරවයකු විසින් ඔහුගේ දෑත් බැඳ දැමුවා. මේ බහිරවයා අපවත් නැත්තටම නැති කළා. දැන් ඒ ගැන කතා කිරීම අනවශ්‍යයි.

හෙට එසේ උපකාර ලැබුණොත් භාර ගන්නවාද?

රජයෙන් උපකාර ලැබුණොත්… ඔවුනට සැබෑ වුවමනාවක් තියෙනවද? එහෙම නැත්තම් අපව දේශපාලන ව්‍යාපෘතියකට නොදැනුවත්වම භාවිත කරයිද යන්න විශ්වාස නැහැ. ඒ නිසා රජයට එහෙම අවශ්‍යතාවයක් තියෙනව නම් මම හිතන්නේ නිවැරදි අවබෝධයකින් යුතුව එය කරන්න වෙනවා. ඒත් මගේ කැමැත්ත නම් මේ යන විදිහටම දිගටම යන එක. දේශපාලකයින් බලන්නේ ඊළඟ අවුරුදු පහ ගැන විතරයි. එහෙත් අපිට බොහෝ දුර බලන්න තියෙනවා.

1990 දශකයේ පරිගණක යනු ගම්වලට පමණක් නොව නගරවලටත් නුපුරුදු, මිළ අධික තාක්ෂනයක්. ඔබ එය ගමට ගෙන ගියේ කෙලෙසද?

මම සැලසුම් කළා හොරයිසන් ලංකා ආයතනයේ දරුවන්ගේ සෑම පවුලකටම පාවිච්චි කළ පරිගණකයක් නිවසටම ලබා දෙන ව්‍යාපෘතියක්. මේක නම් කළේ Digital Butterflies නමිනුයි. සෑම පවුලකටම රුපියල් 5,000ක් බැංකු ගිනුමක ඉතුරු කරන්න කීවා. දානපතියෙක් මාර්ගයෙන් තවත් රුපියල් 5,000ක පරිත්‍යාගයක් සෑම පවුලටම හොයලා දුන්නා. රුපියල් 10,000කට එකල පාවිච්චි කළ Pentium II පරිගණකයක් ගත හැකිව තිබුණා. මුල්ම රුපියල් 5,000 ඉතුරු කරලා පරිගණකයක් ගත්තේ ඒ වන විට ගමේ හිටපු දුප්පත්ම සිසුවියක්. ඇය වේගයෙන් පරිගණක සහ ඉංග්‍රීසි ඉගෙන ගත්තා. උසස්පෙළ ප්‍රථිපල නිකුත් වූ වහාම හොඳ රැකියාවක් ඇයට ලබා දුන්නේ ඇයට පරිගණකය ලබා දීමට ඉතිරි රුපියල් 5,000 ලබා දුන් දානපතියාමයි.

මේ පාවිච්චි කළ පරිගණක නිතර කැඩෙන නිසා ගැහැණු පිරිමි භේදයකින් තොරව හැම ළමයෙක්ම දෘඩාංග (hardware) විශේෂඥයෝ වුණා. තමන්ගේ පරිගණක විතරක් නෙවෙයි අනිත් අයගේ පරිගණකත් අළුත්වැඩියා කරන්න ගත්තා. 2000-2010 කාලයේදී අපි ගමට පරිගණක 400ක් විතර බෙදා දුන්නා.

1995 මෙරටට ඉන්ටර්නෙට් හඳුන්වා දී වසර කිහිපයක් තුළ මහවිලච්චියේ ඔබේ මගපෙන්වීම ලැබූ ගැමි දරුවන් සයිබර් අවකාශයේ ලියන්න, කියන්න, වෙබ් අන්තර්ගතය නිර්මාණය කරන්න පටන් ගන්නවා. ගමට ඉන්ටනෙට් ලබා ගත්තේ කොහොමද?

මහවිලච්චියට ඉන්ටනෙට් ලබා ගැනීමට ඒ වනවිට කිසිම තාක්ෂණික විසඳුමක් තිබුණේ නැහැ. රැහැන් හරහා එන ඉන්ටර්නෙට් ලබන්නට මහවිලච්චියට දුරකථන තිබුණේ නැහැ. අද මෙන් ජංගම දුරකථන හරහා වෙබ්ගත වීමේ තාක්ෂණය එවකට තිබුණේද නෑ. එහෙත් අපේ ගමට ඉන්ටනෙට් එන තුරු අප ලත වෙමින් සිටියේ නෑ. අපි අපට ඒ වන විට පරිගණක තිබූ නිසා ඊමේල් හා වෙබ් තාක්ෂණයන් භාවිත කිරීමට පටන් ගත්තා. අපේ වෙබ් අඩවිය යාවත්කාලීන (update) කිරීමට සහ ඊමේල් සන්නිවේදන සඳහා මට සතිපතා කොළඹ යාමට සිදු වුණා. (මහවිලච්චියේ සිට කොළඹට කිලෝමීටර් 230ක් පමණ දුරයි.)

මම දවසක් දැක්කා ලංකාකොම් නම් පෞද්ගලික සමාගමේ පුවත්පත් දැන්වීමක තිබුණා මහවිලච්චිය ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසයේ කෙළවරම ගමට (නිකවැව) ඔවුන්ගේ ඉන්ටනෙට් සංඥා  යාන්තම් තිබෙන බව පෙන්නුම් කළ සිතියමක්. මම වහාම ඔවුන්ට කතා කළා. ඔවුන්ගේ ඉංජිනේරුවන් ශක්‍යතා අධ්‍යනයක් කොට අපට ඔවුන්ගේ ඉන්ටනෙට් ආවරණය ලබා දෙන්න පුළුවන් බව කිව්වා. ඒත් ඒ සඳහා රුපියල් ලක්ෂ 5ක් වියදම් කර අඩි 120ක් උස කුළුණක් ඉදි කරන්න අවශ්‍ය බවත් කිව්වා.

ඒක ඒ දවස්වල මහ ලොකු ගාණක්. ඒත් අපේ වෙබ් අඩවිය මගින් මේ ගැන දැනුවත් කළ පසු දේශීය සහ විදේශීය දානපතියන් මාසයක් වැනි කෙටි කාලයකදී මේ සම්පුර්ණ මුදල අප වෙත ලබා දුන්නා. ලංකාකොම් සමාගම අඩු මාසික ගාස්තුවට ඉතා හොඳ අඛණ්ඩ සහ අසීමිත ඉන්ටනෙට් පහසුකම් 2004 සිට 2011 දක්වා අපට ලබා දුන්නා. මේ සමග අපේ වෙබ් අඩවිය නිරතුරුවම update වෙන්න පටන් ගත්තා සිසු සිසුවියන් අතින්. ඔවුන්ගේ ඉංග්‍රීසි සහ පරිගණක දැනුම පුදුම වේගයකින් වර්ධනය වුණා.

ඉන්ටර්නෙට් ගැන සමාජ භීතිකාව එදා අදටත් වඩා ප්‍රබල වන්නට ඇති. ඉන්ටර්නෙට් සේවා ලබා ගත් සැටි හා එයින් කළ දේ ගැන යමක් කිව හැකිද?

ඉන්ටනෙට් විරෝධී සමාජ භීතිකාව වැපිරීමට මුල්වුණේ අද සමාජජාල ගැන භීතිකා පතුරන, ඒවා ගැන මෙලෝ දැනුමක් නැති මෙරට සමහර කතුවරුන් හා මාධ්‍යවේදීන්ම තමයි! අළුත් තාක්ෂණයක අවදානම් අංශ ගැන දැනුවත් කිරීම හොඳයි. හැබැයි එය කළ යුත්තේ ඒ සම්බන්ධයෙන් යම් දැනුමක් ඇති අය විසින්. බොරු බිය වපුරන අය කරන සමාජ හානිය අති විශාලයි.

ඕනෑම තාක්ෂණයක් අවභාවිතා කළොත් යම් තරමක හානියක් විය හැකි බව ඇත්ත වුණත් එයට බියෙන් නව තාක්ෂණයක් සම්පුර්ණයෙන්ම තහනම් කරන එක වැරදියි. මම නම් කළේ ෆයර්වෝල් (සයිබර් අවහිර කිරීම්) දමා ඉන්ටනෙට් සීමා කරනවට වඩා තමන්ගේම ආකල්ප නමැති ෆයර්වෝල් එක දාගන්න කියලා ළමයින්ට කියපු එකයි. කොහොමටත් ගැටවර වියේ දරු දැරියන් කුතුහලය නිසා සමහර අහිතකර වෙබ් අඩවිවලට පිවිසෙන එක මොන තාක්ෂණ බාධක දැම්මත් සිදු විය හැකියි. ඒත් කුතුහලය සංසිඳුණ පසු ඔවුන් එයින් ඈත් වෙනවා.

ඔබ මෙතෙක් ඉගැන්වූ හා සහයෝගයෙන් වැඩ කළ ගැමි දරුවන්ගේ හා තරුණ තරුණියන්ගේ ආකල්ප හා කුසලතා ගැන ඔබේ තක්සේරුව කුමක්ද?

මම තදින්ම විශ්වාස කරන දේ තමයි ගමක, නගරයක, මුඩුක්කුවක, අනාථ කඳවුරක මේ ඕනෑම තැනක ළමයින්ගේ දක්ෂතා අඩු වැඩි වශයෙන් සමානයි. ප්‍රශ්නය තියෙන්නේ ඔවුනට ලැබෙන අවස්ථාවන් සම්බන්ධයෙන්. අවස්ථාවන් ලැබෙනවා නම් මේ ඕනෑම තැනක ළමයින්ගෙන් උපරිමය බලාපොරොත්තු වෙන්න පුළුවන්. ආකල්ප හා කුසලතා ගැන කියන්න තියෙන්නෙත් එච්චරම තමයි. හරිහමන් මග පෙන්වීමක් තියෙනව නම් ළමයින්, තරුණ තරුණියන් යහමගට යොමු කරන එක ඉතා පහසුයි.

දශක දෙකකට පසු හොරයිසන් පදනමේ වත්මන් තත්ත්වය කුමක්ද? පරිගණක හා ඉන්ටර්නෙට් තව දුරටත් මැජික් හෝ නගරවලට සීමා වූ දේ නොවන පසුබිමක ඔබේ ආකෘතිය වෙනස් කර ඇත්ද?

දශක දෙකකට පසු හොරයිසන් ලංකා පදනමේ වත්මන් තත්ත්වය භයානකයි. අපි රුපියල් මිලියන දෙකක පමණ ණය වෙලා ඉන්නේ. මම පසුගිය අවුරුදු තුනම ස්ථිර ආදායමක් නැතුව ඉන්නේ. මට දිගින් දිගටම හොඳ ආයතනවල රැකියාවන් අත්හරින්නට සිදු වුණා හොරයිසන් ලංකා ආයතනය පවත්වාගෙන යාමට පුර්ණ කාලීනව වැඩ කිරීමට අවැසි වූ නිසා. අපිට මේ වන විට පරිගණක සහ අනෙක් පහසුකම් බොහොමයක්ම නැහැ. විදුලිබිල්, ඉන්ටනෙට් බිල්, වැටුප් ගෙවා ගන්න බැහැ. අපිට ආයතනය හොඳ මට්ටමකට ගෙන එන්න හොඳම අවස්ථාවන් පහක්වත් ලැබුණා. ඒත් ඒ හැම අවස්ථාවක්ම අවාසනාවන්ත ලෙස මග හැරුණා. ඉන් අවස්ථාවන් දෙකක් අහිමි වුණේ මගේ අඥාන තීරණ නිසා. අනෙක් ඒවා අනෙක් අයගේ මෝඩ තීරණ නිසා. එහෙත් ඒ සියල්ලේ වගකීම ආයතන ප්‍රධානියා ලෙස මම භාර ගත යුතුයි.

ඔබේ දෙවන ප්‍රශ්නයට උත්තර දෙනවා නම්: අප කොහොමටත් වැඩියෙන් විශ්වාස කළේ ගැජට් හෝ මෙවලම්වලට වඩා අධ්‍යාපනය ලබා දිය හැකි සරල, විනෝදමත්, රසවත් ක්‍රම ගැනයි. කොච්චර තාක්ෂණ විප්ලවයන් ඇති වුණත් දරු දැරියන් වැඩියෙන්ම ආශා විනෝදයෙන් ඉගෙන ගන්නයි. ඒ ඒ අරමුණ හඹා යමින් හොරයිසන් පදනමේ අපි තව කෙනකුට කොපි කරන්න බැරි වේගෙකින් වෙනස් වනවා. එක තැන පල් වෙන්නේ නෑ.

මෑත කාලයේ ඔබ හොරයිසන් ආකෘතිය අනුරාධපුර, යාපනය, නුවර එළිය වැනි ප්‍රදේශවලටත් ගෙන ගොස් තිබෙනවා. ඒ ප්‍රදේශවල ප්‍රතිචාර කෙබඳුද?

අපි මුලින්ම හොරයිසන් අකැඩමි ආයතනයේ ආකෘතිය අනුගමනය කිරීමේ වරම හෙවත් franchise අරන් ගියේ අනුරාධපුර දිස්ත්‍රික්කයේම රලපනාව සහ උක්කුලන්කුලම ගම් දෙකටයි. ඊට ඉස්සර තවත් ගම් තුනකට ගියත් ඒ තැන්වල අපිට ගැලපෙන නිර්මාණශීලී කළමනාකාරවරුන් සොයා ගන්න බැරි වුණ නිසා ඒවා තාවකාලිකව වසා දැමුවා. රලපනාව ගමේ හොරයිසන් අකැඩමි ආයතනය කළමනාකරණය කරන්නේ මගේම පැරණි සිසුවියක් වන නදීකා සජීවනී. ඇය හොඳින්ම දන්නවා කොහොමද ආයතනය හසුරුවා ගන්නේ කියලා.

නානුඔය හොරයිසන් අකැඩමි ආයතනය කළමනාකරණය කරන්නේ ගුණසේකරන් මහතා විසින්. යාපනයේ මණියන්තෝට්ටම් ගම හොරයිසන් අකැඩමි ආයතනය කළමනාකරණය කරන්නේ සෙබස්තියන් පියතුමා විසින්. අපි ඊළඟ හොරයිසන් අකැඩමි ආයතනය පටන් ගන්න යන්නේ මුස්ලිම් ගමක. ඒ නිසා අපිට විවිධ ජනකොටස් එක්ක වැඩ කරලා අත්දැකීම් ලබා ගැනීමටත්, අපේ සේවය පුළුල් කරන්නටත් හැකියි. අනික මට දෙමළ කතා කළ නොහැකි නිසා ඒ ගම්වල දරුවන් සමග අනිවාර්යයෙන්ම ඉංග්‍රීසියෙන් කතා කරන්න වෙනවා. එය ඒ පළාත්වල දරුවන්ට බෙහෙවින් වාසිදායකයි. ඒ නිසාම ඔවුන් අධි වේගයකින් ඉංග්‍රීසි දියුණු කර ගන්නවා.

අපි වෙනත් ප්‍රදේශවල අළුත් හොරයිසන් අකැඩමි පටන් ගත්තේ සතයක්වත් මුදල් තිබිලා නෙවයි. ඒ පළාත්වලින් ලැබුණ ඉල්ලීම නිසා සහ ඔවුන් අපේ ක්‍රියාකාරකම් අගය කළ නිසා. ඒ හැම දේටම වඩා අපේ ආයතනයට පැමිණෙන දෙස් විදෙස් ස්වේච්ඡා සේවකයින් නිසා. ඒ ප්‍රදේශවල ගැමියන්ගේ ප්‍රතිචාර ඉතාම යහපත්. විවේචකයෝ නැතිවාම නෙවෙයි. අනික අපි විවේචන අගය කරනවා. එය අපේ අඩුපාඩු නිවැරදි කර ගන්න පහසු කරනවා. අනික නුපුරුදු සංස්කෘතීන් ඇති ප්‍රදේශවලට යන කොට ඔවුන්ගේ සංස්කෘතික වටිනාකම් ගැන බොහෝ සංවේදී වෙන්න ඕනේ.

හොරයිසන් හරහා දරුවන්ට ඉගැන්වීමට දෙස් විදෙස් වෘත්තිකයන් ස්වේච්ඡාවෙන් ඉදිරිපත් වනවා. මෙය දිගටම පවත්වා ගත හැකිද?

මේ වන විට 2004 සිට 180ක් පමණ විදෙස් වෘත්තිකයන් සංඛ්‍යාවක් ස්වේච්ඡාවෙන් ළමයින්ට සේවය කරන්න ඇවිල්ලා තියෙනවා. එයිනුත් 150ක් පමණම ආවේ පසුගීය වසර තුන තුළ. මම හිතන්නේ රටේ පවතින සාමකාමී පරිසරයත් එයට බලපාන්න ඇති. යුද්ධය පැවති කාලෙදිත් ඔවුන්ගේ තානාපති කාර්යාලවලින් මහවිලච්චිය වැනි අනාරක්ෂිත ප්‍රදේශවලට නොඑන ලෙස උපදෙස් දී තිබියදීත් විදෙස් වෘත්තිකයන් පැමිණියා. 2004දී මුලින්ම පැමිණි මරිස්සා චාල්ස් ස්වේච්ඡා සේවිකාව තමයි අනෙක් අයටත් දොරගුළු විවර කළේ. අපි ඇයට බොහෝ ගරු කරනවා. විදෙස් වෘත්තිකයන් අපිට මුලින් කෙටි කාල සීමා සඳහා පැමිණියත් දැන් ගොඩක් අය මාස 3 සිට අවුරුද්දක කාලයක් දක්වා ස්වේච්ඡාවෙන් සේවය කරනවා.

මේ වසරේ හොරයිසන් ලංකා ආයතනය විසි වසරක් සම්පුර්ණ කරනවා. ඒ ගැන ඔබට යමක් කියන්න තියෙනවාද?  

අපි හොරයිසන් ලංකා ආයතනය මහවිලච්චියේ පටන් ගත්තේ 1998 අගෝස්තු මාසයේ. මේ වසරට අවුරුදු 20ක් පිරෙනවා. ඉතින් අපි තීරණය කළා මහවිලච්චිය හොරයිසන් අකැඩමි ආයතනය වසා දමා මුස්ලිම් ප්‍රජාව වැඩියෙන් ඉන්න ගමක හොරයිසන් අකැඩමි ආයතනයක් පටන් ගන්න.

මහවිලච්චියේ අපිට ඉතාම සන්තෝෂ ජනක මෙන්ම නීරස අත්දැකීම් තියෙනවා. මහවිලච්චියේ ගැමියන්ට බොහොම ස්තුතියි අපිට ලබා දුන් සහයෝගයට. ඔවුන් ඉතා බුද්ධිමත් එමෙන්ම ලිබරල් ගැමි පිරිසක්. අප විසින් කළ සංස්කෘතික වෙනස්කම්වලට ඔවුන් විවෘත මනසකින් යුතුව ප්‍රතිචාර දැක්වුවා. මම හිතන්නේ නැහැ ලංකාවේ ප්‍රධාන නගරයකවත් එහෙම විවෘත මනස ඇති මිනිසුන් ඇති කියලා.

ඒත් ඕනෑම හොඳ දෙයක අවසානයක් තියෙනවා. ඒ නිසා මහවිලච්චියේ අප සිටි කාලය හොඳටම ඇති. වෙනත් ආයතනයක්  දැන් අපටත් වඩා හොඳට ඉංග්‍රීසි සහ පරිගණක අධ්‍යාපනය ගමේ දරුවන්ට නොමිලේ ලබා දෙනවා. ඔවුන්ට මුදල් සහ අනෙකුත් සම්පත් ගොඩක් තියෙනවා. හොරයිසන් ලංකා ආයතනයේ අධ්‍යාපනය ලැබූ දැනට තරුණ වියට පැමිණ විවිධ වෘත්තීන්වල සහ ව්‍යාපාරවල නියලී සිටින දීප්තිමත්ම සහ දක්ෂතම තරුණ තරුණියන් ඔවුන් සමග එකතු වී සිටිනවා. ඇත්තටම අපි මහවිලච්චියෙන් යන්නේ හිස් අතින් සහ විශාල ණය කන්දරාවක් විතරක් අරගෙන.

අනිත් එක හොරයිසන් ලංකා ආයතනය නිශ්චිත තැනක්  මුලස්ථානය කර ගත් ආයතනයක් නෙවෙයි. අපේ මුලස්ථානය තියෙන්නේ සයිබර් අවකාශයේ!

රළපනාව හොරයිසන් අකැඩමියේ ගුරුදෙගුරු සාකච්ඡාවකදී ... ... ...
රළපනාව හොරයිසන් අකැඩමියේ ගුරුදෙගුරු සාකච්ඡාවකදී … … …

අඹ ගසක් යටින් ඇරැඹුණු මහවිලච්චියේ හොරයිසන් ‘අමුතු ඉස්කෝලේ’

අඹ ගසක් යටින් ඇරැඹුණු මහවිලච්චියේ  හොරයිසන් ‘අමුතු ඉස්කෝලේ’
Nanda Wanninayaka

නාලක ගුණවර්ධන  ravaya@nalaka.org 
මේ 2018 සැප්තැම්බර් 02 දින රාවය පුවත්පතට නාලක ගුණවර්ධන ලියූ ලිපියකි.

සිවුමංසල කොලු ගැටයා #378                      For: Ravaya, 2 Sep 2018

අලුත් දෙයක් කිරීමට තැත් කරන බොහෝ දෙනක් ලක් සමාජයේ දැඩි ලෙස පවතින ගතානුගතිකත්වය හා විවිධ අධිපතිවාදයන් නිසා මතු වන ප්‍රතිරෝධයන්ට මුහුණ දෙනවා. ඒ නිසා සමහර නවෝත්පාදකයන් පසුබට වනවා.

එසේ නොවී, මහත් ධෛර්යයෙන් හා වීරියෙන් විසි වසරක් පුරා තමන්ගේම ක්‍රමවේදයන් හරහා ගැමි දරුවන්ට තොරතුරු තාක්ෂණය හා ඉංග්‍රීසි ජය ගන්නට උදවු කරන නන්ද වන්නිනායක, මා කලෙක සිට අගය කරන අපූරු චරිතයක්. 1998 අගෝස්තුවේ ඔහු ඇරඹූ හොරයිසන් පාසල (Horizon School) අසාමාන්‍ය කථාවක්.

විල්පත්තු ජාතික වනෝද්‍යානයට සමීපව පිහිටි මහවිලච්චිය ගම්මානයේ උපන් නන්ද වන්නිනායක පසු කලෙක ඉංග්‍රීසි ගුරුවරයකු ලෙස රජයේ පාසල්වල පන්ති කාමරයේ යම් නවෝත්පාදන කිරීමට මුලින් උත්සාහ කළා. පසුව රජයේ ගුරු සේවයෙන් ඉවත්ව හොරයිසන් ලංකා පදනම නමින් (www.horizonlanka.org) ලාබ නොතකන අධ්‍යාපනික ආයතනයක් ඇරැඹුවා.

එයට ආධාර ලැබුණේ මෙරට හා විදෙස්ගතව සිටින ලාංකික දානපතීන්ගෙන්. හොරයිසන් පදනම පෞද්ගලික මට්ටමින් (කිසිදු නිල රාජ්‍ය මැදිහත්වීමකින් තොරව) කරන ඉගැන්වීම් නිසා ගැමි දරුවන් සිය ගණනකට ඉංග්‍රීසි හා තාක්ෂණ හැකියාවන් ලැබී තිබෙනවා. විවිධ ප්‍රතිරෝධයන් හා දුෂ්කරතා මැද වන්නිනායක මෙතෙක් කර ගෙන ආ වැඩ කොටස තවමත් මෙරට නිසි ඇගයීමකට ලක් වී නෑ. ඒත් ඔහුගේ වැඩ ගැන විදෙස් විද්වත් ප්‍රකාශනවල ඉහළින් ලියැවී තිබෙනවා.

“වන්නි” නමින් අප හඳුනන නන්ද වන්නිනායක සමග අද මා කථා කරන්නේ විසි වසරක හොරයිසන් අත්දැකීම් බෙදා ගැනීමේ අරමුණින්.

නාලක: ලක් සමාජයේ බොහෝ දෙනා ප්‍රගුණ කිරීමට මැලි තොරතුරු තාක්ෂණය හා ඉංග්‍රීසි යන දෙකම ඔබ මෙල්ලකර ගන්නවා පමණක් නොව සිය ගණනක් ගම්බද සිසුන්ට ඒවා ජය ගන්නට උපකාර වනවා. ඔබේ දැක්ම කුමක්ද?

වන්නි: හරිම සරලයි – මේ දෙකම ජීවිතයේ කොටසක් කර ගන්න. කලකට පෙර ඉංග්‍රීසි කතා කළ අය බොහෝ විට සමාජයේ ඉහළ ස්ථරවලින් පැමිණි අය. පරිගණක වෘත්තිකයන් වුණත් වායුසමනය කළ කාමරවල සුවපහසු ජීවිත ගත කළ අය. නමුත් මම කළේ මෙහි අනිත් පැත්ත.

ගම්වල ළමයින් උපතින්ම චිත්‍ර, සංගීතය, නැටුම් ගැයුම්, රංගනය, ක්‍රීඩාවලට අතිශයින්ම දක්ෂයි. මම කළේ ඉංග්‍රීසි අධ්‍යාපනය මේ ළමයින් කැමති අංශ භාවිතා කරමින් ඉගැන්වීම. තොරතුරු තාක්ෂණය වුණත් එහෙමයි. බොහෝ අය කරනවා මෙන් පරිගණක තාක්ෂණයේ විවිධ අංශ සඳහා කිසිදු වැදගම්මක් නැති ඩිප්ලෝමා සහතික නිකුත් කරමින් විවිධ මිල ගණන් අය කරමින් කෑලි කෑලි උගන්වනවාට වඩා මම කළේ දරුවන්ට රස විඳිය හැකි පැවරුම් (assignments) මගින් පරිගණක අධ්‍යාපනය ලබා දීමයි.

උදාහරණයක් වශයෙන් දරුවකුට වෙබ් අඩවියක් නිමවන්න කියූ විට ඉබේම වචන සැකසුම්, ග්‍රැෆික් ඩිසයින්, වෙබ් ඩිසයිනින්, ඕඩියෝ සහ වීඩියෝ එඩිටිං වැනි දේවල් කරන්න වෙනවා. මේ අංශ දරුවන් තනියම හෝ විවිධ අයගෙන් සහය අරගෙන කරනවා. අවාසනාවකට අපේ රටවල ගුරුවරුන් සහ වැඩිහිටියන් දරුවන්ට සලකන්නේ පුංචි මෝඩයන් (little idiots) පිරිසක් විදිහට. ඔවුනට අවශ්‍ය නිදහස ලබා දෙන්නේ නැහැ. වගකීම් බාර දෙන්න බයයි. නමුත් හොරයිසන් ලංකා ආයතනයේ බොහෝ දේවල් කළේ අපි නෙවෙයි. ළමයින් විසින්.

ඔබ පටන් ගත්තේ කොතැනින්ද? ඔබට ප්‍රබෝධක ආවේගය (inspiration) ලැබුණේ කොහෙන්ද?

මම පාසල් සිසුවකුව සිටියදී සිහින මැව්වේ ඇමරිකානු විශ්වවිද්‍යාලයක උසස් අධ්‍යාපනය ලැබීමටයි. මගේ මව සහ පියා සමාජවාදී අදහස් දරුවත් පියා ඇමරිකානු උසස් අධ්‍යාපනය ගැන ධනාත්මක අදහස් දරුවා. මම කියවා තිබුණා බොහෝ දීප්තිමත් ශ්‍රී ලාංකිකයින් ෆුල්බ්‍රයිට් (Fulbright) ශිෂ්‍යත්ව ලබා ඇමරිකානු උසස් අධ්‍යාපනය ලද බව. ඒ නිසා මමත් හිතුවා එවැනි අවස්ථාවක් මටත් උදාවෙයි කියලා.

එහෙත් උසස් පෙළ අධ්‍යාපනය ලබද්දී මම දැඩි ලෙස රෝගාතුර වුණා. උසස් පෙළ සඳහා පාසල් තුනක් මාරු කළත් ඒ හැම වෙලාවකම නැවත නැවතත් රෝගාතුර වුණ නිසා උසස් අධ්‍යාපන බලාපොරොත්තු අත හරින්න සිදුවුණා.

ඒ නිසා රජයේ පාසලක ඉංග්‍රීසි ගුරුවරයකු ලෙස අහඹු ලෙස පත්වීමක් ලැබුණ දින සිටම මම උත්සාහ කළේ හැකි තරම් සිසු සිසුවියන් දේශීය හෝ විදේශීය විශ්ව විද්‍යාලවලට, උසස් තාක්ෂණික ආයතනවලට, කාර්මික විද්‍යාලවලට, ලලිතකලා ආයතනවලට සහ ක්‍රීඩා පාසල්වලට යොමු කිරීමට. මට ලැබුණ එකම ප්‍රබෝධක ආවේගය (inspiration) තමයි උසස් අධ්‍යාපනය අහිමි වීම සහ මට අහිමි වූ දේ දරුවන්ට ලබා දිය යුතු යැයි ඇති වුණ හැඟීම.

රජයේ ගුරු වෘත්තියේ නිරතව සිටි කාලයේත් ඔබ අලුත් විදියට යම් යම් දේ කරන්න උත්සාහ කළා නේද? එහිදී මොකද වුණේ?

රජයේ ගුරු වෘත්තියේ අවුරුදු තුනක කෙටි කාලයක් පමණයි මට රැඳෙන්න පුළුවන් වුණේ. ඒත් පාසල් දෙකක. එහිදී අවශ්‍ය නිදහස සහ සහයෝගය මට පාසල් අධිකාරියෙන් හෝ අධ්‍යාපන දෙපාර්තමේන්තුවෙන් ලැබුණේ නැහැ. ඒ නිසා බොහොම ඉක්මනින් පාසල් ගුරු වෘත්තියට සමු දුන්නා.

ඔබ රජයේ ගුරු සේවයෙන් ඉවත් වුණත් ගුරු වෘත්තියේ දිගටම රැඳී සිටියා. ටියුෂන් ගුරුවරයකු වනවා වෙනුවට ඔබ හොරයිසන් පාසල හා පදනම පටන් ගත්තා. විසි වසරකට පෙර ඔබ මේ චාරිකාවට යොමු වුණේ කෙලෙසද?

මම මහවිලච්චිය සාලියමාලා විදුහලින් අස්වෙලා ගෙදර ගියේ ආපහු හේන් කොටන්න, කුඹුරු කොටන්න බලා ගෙන. ඒත් එදාම හවස ඒ විදුහලේ දරු දැරියන්ගේ දෙමාපියන් පිරිසක් පැමිණ මගේ නිවසේදී හෝ ඔවුන්ගේ දරුවන්ට උගන්වන ලෙස ඉල්ලා සිටියා. ඉතින් ගෙදර එවැනි දේකට ඉඩ මදි නිසා අපේ වත්තේ අඹ ගහක් යට උගන්වන්න පටන් ගත්තා. ළමයින්ට ඉඳ ගන්න පුටුවක්වත් නැතිව සිටි ඒ අවධියේදී ළමයි ඇත්තටම හිටියේ කොට උඩ. ඒ අඹගහ යට කොට උඩ ඉංග්‍රීසි සහ පරිගණක පන්තිය තමයි පසු කලෙක හොරයිසන් ලංකා පදනම ලෙස පරිණාමය වුණේ!

ඇත්තටම ටියුෂන් ගුරුවරයකු ලෙස ඉතා හොඳ සහ සුරක්ෂිත අනාගතයක් මට ලබන්න තිබුණා. මම අනුරාධපුර නගරයේ රජයේ පාසලක උගන්වන කාලයේදී වෙනත් විදුහලක දැරියන් කිහිප දෙනකුට ඉංග්‍රීසි සාහිත්‍ය විෂය ටියුෂන් ගුරුවරයකු ලෙස ඉගැන්වුවා. මම අය කළ මුදල අනුරාධපුරයේ විශ්ව විද්‍යාල ආචාර්යවරුන් අය කළ මුදල වගේ දෙගුණයක්. ඒත් දෙමාපියන් නොපැකිලව එය ගෙව්වා. නමුත් මට එයින් වැඩි සතුටක් ලැබුණේ නැහැ. ඒ නිසා මම එයින් ඉවත් වුණා. ගමේ ළමයින්ට නොමිලේ උගන්වන එකෙන් වැඩි සතුටක් ලැබුණා. අද මම මුල්‍යමය වශයෙන් බංකොලොත් වෙලා හිටියත් මගේ සිසු සිසුවියන් ගිහින් තියෙන දුර දැක්කම ලොකු සතුටක් ලැබෙනවා. ඒ සතුට කිසිදිනක මොනර කොළ වලින් ලබන්න බෑ.

මහවිලච්චිය අනුරාධපුරයෙන් කිලෝමීටර් 40ක් දුරින් පිහිටි, ගොවිතැන ප්‍රධාන ජීවිකාව වූ ප්‍රදේශයක්. යුද්ධයෙන් බැට කෑ මායිම් ගම්මානයක්‘. එවකට සමාජ ආර්ථික පරිසරය කෙසේ වීද?

‘මායිම් ගම්මානය’ කියන යෙදුමට මම කැමති නැහැ. අපි එක රටක්. එවකට පැවති සිවිල් යුද්ධය සම්බන්ධයෙන් වුණත් මට තියෙන්නේ වෙනත් කියවීමක්. මහවිලච්චිය නිරතුරුවම ත්‍රස්ත ප්‍රහාරවලට ලක්වුණා. පොලිසියට, හමුදාවට සහ සිවිල් ආරක්ෂක නිලධාරීන් ඝාතනය වුණා. තුවාල ලැබුවා. ගැමියන් ඝාතනය වුණා. අතුරුදහන් වුණා. මගේ සිසු සිසුවියන්ගේ දෙමව්පියන් කිහිපදෙනෙකුත් ත්‍රස්තවාදීන් මරා දැම්මා. අතුරුදහන් කළා.

ඒත් කිසිම දිනක මම හොරයිසන් ලංකා වෙබ් අඩවිය ඔස්සේ යුද්ධය මාකට් කළේ නැහැ. වෙබ් අඩවියේ කිසිම තැනක යුද්ධය ගැන කතා කළේ නැහැ. මම මාකට් කළේ දරුවන්ගේ හැකියාවන් පමණයි. වෙන එකක් තියා ළමයින්ට වැරහැලි අන්දවා ඔවුන්ගේ දුප්පත්කම මාකට් කළෙත් නැහැ.

හොරයිසන් පාසලෙන් ඔබ පිටිසර ගමක දරුවන්ට ඉංග්‍රීසි හා පරිගණක තාක්ෂණය ඉගැන්වීම සඳහා නව ආකාරයේ ඉගැන්වීමේ ක්‍රම යොදා ගත්තා. ඒ මොනවාද?

ඇත්තටම “උගන්වනවා” කියන වචනයටවත් මම කැමති නැහැ. මම කිසිම දවසක “ගුරුවරයෙක්” (teacher) වුණේ නැහැ. මම පුහුණුකරුවෙක් (coach) පමණයි. මම කිසිම දිනක ඉංග්‍රීසි හෝ පරිගණක ඉගැන්වීමට වෘත්තීය සුදුසුකම් ලබලා නැහැ. මට තියෙන්නේ අනුරාධපුරේ DELIC ආයතනයෙන් ලැබුණ අවුරුද්දක ඉංග්‍රීසි භාෂා පුහුණුවක් පමණයි. එයත් ගුරු පුහුණුවක් නෙවෙයි. භාෂා පුහුණුවක් විතරයි. මට අවුරුදු 25 වෙන කල්ම ඉංග්‍රීසි කතා කරන්න බැරුව හිටියේ. නමුත් DELIC ආයතනයේ සිටි දක්ෂ ගුරුවරුන්ට පින්සිදු වෙන්න කෙටි කාලයකදී මම හිතන විදිහට හොඳ ඉංග්‍රීසි දැනුමක් ලැබුණා. මම පරිගණක ඉගෙන ගත්තෙත් ස්වෝත්සාහයෙන්, HELP MENU එකෙන්.

හොරයිසන් ඇරඹූ පසුව මම ඉගැන්වීමට වෘත්තීය සුදුසුකම් ලැබීමට ඈත පළාතක ගුරු විද්‍යාලයකට  ගියා නම් අවුරුදු දෙකක් ගමේ සිසු දරුවන්ගෙන් ඈත්ව සිටින්නට වෙනවා. අවුරුදු දෙකකින් ආපහු ගමට එද්දී ඒ දරුවෝ ටික මංමුළා වෙලා තියෙන්න ඉඩ තිබුණ නිසා මට ඔවුන් හැරදා යන්න හිත හදා ගන්න බැරි වුණා. හැබැයි සම්මත ගුරු පුහුණුවක් නොලැබීම ගැන මම සතුටු වනවා. මොකද මට අසම්මත, මගේම ක්‍රම හොයා ගන්න පුළුවන් වුණ නිසා. මම අනුගමනය කළේ Remember the Titans චිත්‍රපටයේ Coach Boone ඔහුගේ පාසලේ ඇමරිකන් ෆුට්බෝල් කණ්ඩායම පුහුණු කළ ආකාරය. ඒ ක්‍රම බොහොමයක් අසම්මත මෙන්ම සමහර විට නිර්දය ආකාරයේ ක්‍රම. හැබැයි ඒ පුහුණුව ලබා හමාර වූ හොරයිසන් ලංකා දරු දැරියන් අද බොහොම සාර්ථක වෘත්තිකයන් සහ පුරවැසියන් වෙලා තියෙනවා.

මේ ‘අමුතු පාසල’ ගැන ගමේ දෙමවුපියන්ගේ හා වෙනත් වැඩිහිටියන්ගේ ප්‍රතිචාර කෙබඳු වීද?

දරුවන් කිව්වේ නම් හොරයිසන් පාසල හැරී පොටර් කථා මාලාවේ තිබෙන “හොග්වර්ට් පාසල” වගේ මැජික් පාසලක් කියලයි. ඒ වගේම ළමයින්ට උපරිම ලෙස විනෝදය මගින් දැනුම සපයන තැනක් වුණා. ඒත් සමහර වැඩිහිටියන්, විශේෂයෙන්ම සමහර “ප්‍රභූ” යැයි කියා ගන්නා අය, පුවත්පතක මුද්‍රනය කළ නොහැකි අශිෂ්ට නම්වලින් හොරයිසන් පාසල හැඳින්වුවා!

ඒ විවේචනය කළ අයගේ දරුවන් නගරයේ ලොකු පාසල්වලට යවා ඉගැන්වුවත් බොහෝ දරුවන් නැවත ගමට පැමිණියේ නන්නත්තාර වෙලා. හොරයිසන් පාසල ගැන විශ්වාසය තැබූ ගොවියන්ගේ, ධීවරයන්ගේ, කුලී වැඩ කරන්නන්ගේ දරුවන් අද වෙන විට ගමක දරුවන්ට හිතන්නවත් බැරි ලෙස මෘදුකාංග ඉංජිනේරුවන්, ගුරුවරුන්, වෛද්‍යවරුන්, ගණකාධිකරවරුන්, නීතිඥයන් සහ වෙනත් අංශ ගණනාවක වෘත්තිකයන් වෙලා ඉන්නවා. ඒකෙ ගෞරවය හොරයිසන් පාසල තනියම අයිති කර ගන්නේ නැහැ. ගමේ පාසල්, ටියුෂන් පන්තිවලටත් එහි ගෞරවය අනිවාර්යයෙන්ම  යායුතුයි.

ගතානුගතිකත්වය හා වැඩවසම් මානසිකත්වය තවමත් ප්‍රබල අපේ සමාජයේ, ඔබේ මේ නවෝත්පාදන ආකාරයේ ඉගැන්වීම් වැඩට ප්‍රතිරෝධ එල්ල වූවාද? එසේ නම් ඒ කාගෙන්ද? කෙලෙසකද?

වැඩිම ප්‍රතිරෝධය ආවේ ගමේ හිටිය උගත්, බුද්ධිමත් යැයි සැලකෙන කණ්ඩායමෙන්. අපිට මුලින්ම ඩිජිටල් කැමරාවක් ලැබුණේ 2002 තරම් කාලයේදී. එයින් ළමයින්ට ගමේ ඇවිද අවශ්‍ය තරම් ඡායාරූප ගන්න අප ඉඩ දුන්නා. ඉතින් ගමේ ග්‍රාමසේවක මහතා ප්‍රසිද්ධියේ කියලා තිබුණා මම ළමයින්ගේ නිරුවත් ඡායාරූප අරන් විදෙස් රටවලට විකුණනවා කියලා.

පැය 24 පුරා අසීමිත ඉන්ටර්නෙට් පහසුකම් අප ලබා ගත්තේ 2004දීයි. එතකොට අර උදවියම පතුරවපු කතාව තමයි අප පාසලේ නාන කාමරයේ කැමරා සවිකර, ළමුන්ගේ නිරුවත් දර්ශන ඉන්ටර්නෙට් මගින් විදේශිකයන්ට විකුණන බව! ඒ වගේම අපි ගමටම නොමිලේ Wi-Fi පහසුකම් ලබා දුන්නේ 2006දී. (වත්මන් රජය ඒ පහසුකම් දීමට අවුරුදු 10කටත් කලින්.) එතකොට අර උදවිය කිව්වේ ඒ වන විට ගම වටා සිටි ත්‍රස්තවාදීන්ට අපි නොමිලේ ඉන්ටෙර්නෙට් පහසුකම් දෙන බව! මම ඉතින් ඕවට උත්තර දෙන්න කාලය නාස්ති කළේ නැහැ…

ඉතිරි කොටස ලබන සතියේ

නන්ද වන්නිනායක පරිගණක පාඩමකදී (2009)
නන්ද වන්නිනායක පරිගණක පාඩමකදී (2009)

Sihini Brings New Dreams to Gamini Public School, Mahawilachchiya, Anuradhapura, Sri Lanka

Sihini Atalugama


Sihini Atalugama

Miss Sihini Atalugama is a Sri Lankan American teenage girl living in Tampa, Florida, the United States of America. Her parents, Lalani and Asela Atalugama had been helping Horizon Lanka since 2002 by providing scholarships to the students of Horizon Academy – Mahawilachchiya.

Last June, Sihini visited Mahawilachchiya with her younger brother Thehan Atalugama and her parents on a week-long volunteering assignment. Since Horizon Academy in Mahawilachchiya was grooming Gamini Public School as a “sister school” by providing foreign volunteers, IT related equipment, musical instrument, etc. to this school, the Horizon Lanka Foundation directed Sihini to volunteer at this school which brought immense benefits to the school.

Sihini and her brother taught English to the students here. Sihini also initiated a program to provide financial scholarships to the students of this school by launching Bright Light Foundation on her own initiative with little guidance from her parents. Visit www.brightlightconnect.org and assist her in this boundless initiative. She hopes to raise funds for the scholarships program through her website and direct the funding to brighten the lives of the students in this small school in which around 200 students’ study.

On top of all these Sihini’s parents donated money to the school to buy a few dictionaries, sports jerseys and shorts for the school volleyball team and also some school supplies and USB pen drives to the school. They also brought reading glasses from the USA and distributed them among the villagers in Dunumandalawa, Mahawilachchiya.

Sihini also hopes to raise funds to provide an air conditioner to Gamini School’s computer lab in the future. There are a few other projects lined up for the school if the school authorities show that the funds are managed transparently and utilized effectively for the benefit of the students and the school.

Pramodhya Gunarathna pramodhya.umayangani.gunarathna@horizonacademy.lk – Grade 10 – Horizon Academy – Mahawilachchiya

Sihini Atalugama with the students of Gamini Public School, Mahawilachchiya
Sihini Atalugama with the students of Gamini Public School, Mahawilachchiya
Sihini Atalugama in the USA
Sihini Atalugama in the USA
Distribution of reading glasses to the villagers in Duunumandalawa, Mahawilachchiya
Distribution of reading glasses to the villagers in Duunumandalawa, Mahawilachchiya