ඉංග්‍රීසි හා තොරතුරු තාක්ෂණය ගමට ගෙන යන නවෝත්පාදකයා: නන්ද වන්නිනායක

Nanda-Wanninayaka-Ralapanawa-0
Nanda-Wanninayaka-Ralapanawa-0


 මේ 2018 සැප්තැම්බර් 09 දින රාවය පුවත්පතට නාලක ගුණවර්ධන ලියූ ලිපියකි.

සිවුමංසල කොලු ගැටයා #379                      For: Ravaya, 9 Sep 2018

නාලක ගුණවර්ධන 
ravaya@nalaka.org

උතුරුමැද පලාතේ මහවිලච්චිය නම් ගම්මානයේ 1998 අගෝස්තුවේ අරඹන ලද හොරයිසන් පාසල (Horizon School), ගැමි දරුවන්ට තොරතුරු තාක්ෂණය හා ඉංග්‍රීසි ජය ගන්නට නව මාවත් සොයා ගිය සමාජ නවෝත්පාදනයක් (social innovation).

කිසිදු රාජ්‍ය මැදිහත්වීමකින් තොරව, මෙරට හා විදෙස්ගතව සිටින ලාංකික දානපතීන්ගෙන් ලැබෙන සීමිත ආධාර මත පදනම් වී, ස්වේච්ඡා ගුරුවරුන්ගේ උදවුවෙන්  හොරයිසන් කරන ඉගැන්වීම් නිසා ගැමි දරුවන් සිය ගණනකට ඉංග්‍රීසි හා තාක්ෂණ හැකියාවන් ලැබී තිබෙනවා.

හොරයිසන් පදනමේ නිර්මාතෘ මහවිලච්චියේම උපන්, එහෙත් නූතනත්වයට හා නව අදහස්වලට විවෘත මනසකින් යුතු නන්ද වන්නිනායක, කෙටි කලක් ඉංග්‍රීසි ගුරුවරයකු ලෙස රජයේ පාසල්වල පන්ති කාමරයේ යම් නවෝත්පාදන කිරීමට උත්සාහ කළා. එහෙත් රාජ්‍ය අධ්‍යාපන ක්ෂේත්‍රයේ පවතින සීමාවන්ට කොටුවීමට නොකැමැති වූ ඔහු, ගුරු සේවයෙන් ඉවත්ව හොරයිසන් ලංකා පදනම නමින් (www.horizonlanka.org) ලාබ නොතකන අධ්‍යාපනික ආයතනය ඇරැඹුවා.

කොළඹ මරදානේ ‘දෙල්ගහයට ගෙදරින්’ 1958දී සර්වෝදය ව්‍යාපාරය පටන් ගත් ඒ ටී ආරියරත්න නම් ගුරුවරයාගේ හා මහවිලච්චියේ අඹ ගසක් යට 1998දී හොරයිසන් පාසල ඇරඹූ නන්ද වන්නිනායක ගුරුවරයා අතර යම් සමානකම් මා දකිනවා. ඉමහත් සමාජ ප්‍රතිරෝධයන් හමුවේ පොදු උන්නතිය තකා ක්‍රියා කිරීමට මේ දෙදෙනාටම සිදු වුණා.

“වන්නි” නමින් අප හඳුනන නන්ද වන්නිනායක වරෙක කුහකකම් හා ප්‍රතිරෝධයන් නිසා කලකිරීමට පත්ව සිටි අවස්ථාවක මා ඔහුට කීවේ ආරියරත්නයන්ගේ ‘බවතන්හා’ ආත්ම චරිතාපදානය කියවන ලෙසයි. එයින් යම් ආදර්ශයක් ඔහු ලබන්නට ඇති. මේ දිනවල වන්නි ඔහුගේම කථාව ලියමින් සිටිනවා.

වන්නි සමග මා කළ සංවාදයේ  මුල් කොටස පසුගිය සතියේ පළ වුණා. අද එහි ඉතිරිය.

නාලක: ඔබ හොරයිසන් පාසලේ හා පදනමේ සමාරම්භකයා වුවත් මෙය තනිවම ආ ගමනක් නොවෙයි. ඔබට උපකාර කළ හෝ උපදෙස් දුන් අය සිටියාද?

වන්නි: ඇත්තටම ඔව්. විශේෂයෙන්ම දේශීය සහ විදේශීය ජනමාධ්‍ය අපට ලොකු සහයෝගයක් දුන්නා. ඒ වගේම දේශීය සහ විදේශීය දානපතියන්, ස්වේච්ඡා සේවකයින්, විශ්වවිද්‍යාල සිසුන් සහ පුද්ගලික ආයතන ලබා දුන් සහයෝගය තීරණාත්මක වූවා.

උපදේශකයින් අතර ඇමරිකානු ජාතික Mark Frazier මහතා මතක් කරන්න කැමතියි. ඔහු තාක්ෂණවේදියෙක් මෙන්ම අනාගතය දකින්නෙක්. ඔහුගේ උපදෙස් පිළිගත් අවස්ථාවල දියුණුවට පත් වන්නටත් ඔහුගේ උපදෙස් නොසලකා හරි අවස්ථාවලදී දරුණු කඩාවැටීම්වලට ලක්වීමටත් අපට සිදු වුණා. වාසනාවකට ඔහු අපව හැර ගියේ නැහැ. පසුබැසීම් ගණනාවකට පස්සෙත් ඔහු අප ගැන තිබු විශ්වාසය පලුදු කර නොගෙන තවමත් අපට සම්පුර්ණයෙන්ම නොමිලේ ඉතා වැදගත් මග පෙන්වීමක් කරනවා. බොහෝ තාක්ෂණයන් කොළඹට පැමිණීමටත් පෙර මහවිලච්චියට පැමිණියේ මාක්ගේ මගපෙන්වීම නිසයි.

මේ විසි වසරේ රජය ඔබේ වැඩට කිසි ලෙසකින් උදවු කර ඇත්ද?

මංජු හත්තොටුව මහතා තොරතුරු තාක්ෂණ ඒජන්සියේ (ICTA) ප්‍රධාන විධායක නිලධාරියා වශයෙන් සේවය කළ කාලයේ ඔහු අවංකවම ඒජන්සිය හරහා හොරයිසන් ලංකා ආයතනයට උදව් කළා. විශේෂයෙන්ම අප ඒජන්සිය සමග “Mahawilachchiya – The Model e-Village of Sri Lanka” ව්‍යාපෘතියට රුපියල් මිලියනයක් වටිනා භාණ්ඩ සහ සේවාවන් ලබාදුන්නා. ඒත් පසු කලෙක ඒජන්සියට ආ බහිරවයකු විසින් ඔහුගේ දෑත් බැඳ දැමුවා. මේ බහිරවයා අපවත් නැත්තටම නැති කළා. දැන් ඒ ගැන කතා කිරීම අනවශ්‍යයි.

හෙට එසේ උපකාර ලැබුණොත් භාර ගන්නවාද?

රජයෙන් උපකාර ලැබුණොත්… ඔවුනට සැබෑ වුවමනාවක් තියෙනවද? එහෙම නැත්තම් අපව දේශපාලන ව්‍යාපෘතියකට නොදැනුවත්වම භාවිත කරයිද යන්න විශ්වාස නැහැ. ඒ නිසා රජයට එහෙම අවශ්‍යතාවයක් තියෙනව නම් මම හිතන්නේ නිවැරදි අවබෝධයකින් යුතුව එය කරන්න වෙනවා. ඒත් මගේ කැමැත්ත නම් මේ යන විදිහටම දිගටම යන එක. දේශපාලකයින් බලන්නේ ඊළඟ අවුරුදු පහ ගැන විතරයි. එහෙත් අපිට බොහෝ දුර බලන්න තියෙනවා.

1990 දශකයේ පරිගණක යනු ගම්වලට පමණක් නොව නගරවලටත් නුපුරුදු, මිළ අධික තාක්ෂනයක්. ඔබ එය ගමට ගෙන ගියේ කෙලෙසද?

මම සැලසුම් කළා හොරයිසන් ලංකා ආයතනයේ දරුවන්ගේ සෑම පවුලකටම පාවිච්චි කළ පරිගණකයක් නිවසටම ලබා දෙන ව්‍යාපෘතියක්. මේක නම් කළේ Digital Butterflies නමිනුයි. සෑම පවුලකටම රුපියල් 5,000ක් බැංකු ගිනුමක ඉතුරු කරන්න කීවා. දානපතියෙක් මාර්ගයෙන් තවත් රුපියල් 5,000ක පරිත්‍යාගයක් සෑම පවුලටම හොයලා දුන්නා. රුපියල් 10,000කට එකල පාවිච්චි කළ Pentium II පරිගණකයක් ගත හැකිව තිබුණා. මුල්ම රුපියල් 5,000 ඉතුරු කරලා පරිගණකයක් ගත්තේ ඒ වන විට ගමේ හිටපු දුප්පත්ම සිසුවියක්. ඇය වේගයෙන් පරිගණක සහ ඉංග්‍රීසි ඉගෙන ගත්තා. උසස්පෙළ ප්‍රථිපල නිකුත් වූ වහාම හොඳ රැකියාවක් ඇයට ලබා දුන්නේ ඇයට පරිගණකය ලබා දීමට ඉතිරි රුපියල් 5,000 ලබා දුන් දානපතියාමයි.

මේ පාවිච්චි කළ පරිගණක නිතර කැඩෙන නිසා ගැහැණු පිරිමි භේදයකින් තොරව හැම ළමයෙක්ම දෘඩාංග (hardware) විශේෂඥයෝ වුණා. තමන්ගේ පරිගණක විතරක් නෙවෙයි අනිත් අයගේ පරිගණකත් අළුත්වැඩියා කරන්න ගත්තා. 2000-2010 කාලයේදී අපි ගමට පරිගණක 400ක් විතර බෙදා දුන්නා.

1995 මෙරටට ඉන්ටර්නෙට් හඳුන්වා දී වසර කිහිපයක් තුළ මහවිලච්චියේ ඔබේ මගපෙන්වීම ලැබූ ගැමි දරුවන් සයිබර් අවකාශයේ ලියන්න, කියන්න, වෙබ් අන්තර්ගතය නිර්මාණය කරන්න පටන් ගන්නවා. ගමට ඉන්ටනෙට් ලබා ගත්තේ කොහොමද?

මහවිලච්චියට ඉන්ටනෙට් ලබා ගැනීමට ඒ වනවිට කිසිම තාක්ෂණික විසඳුමක් තිබුණේ නැහැ. රැහැන් හරහා එන ඉන්ටර්නෙට් ලබන්නට මහවිලච්චියට දුරකථන තිබුණේ නැහැ. අද මෙන් ජංගම දුරකථන හරහා වෙබ්ගත වීමේ තාක්ෂණය එවකට තිබුණේද නෑ. එහෙත් අපේ ගමට ඉන්ටනෙට් එන තුරු අප ලත වෙමින් සිටියේ නෑ. අපි අපට ඒ වන විට පරිගණක තිබූ නිසා ඊමේල් හා වෙබ් තාක්ෂණයන් භාවිත කිරීමට පටන් ගත්තා. අපේ වෙබ් අඩවිය යාවත්කාලීන (update) කිරීමට සහ ඊමේල් සන්නිවේදන සඳහා මට සතිපතා කොළඹ යාමට සිදු වුණා. (මහවිලච්චියේ සිට කොළඹට කිලෝමීටර් 230ක් පමණ දුරයි.)

මම දවසක් දැක්කා ලංකාකොම් නම් පෞද්ගලික සමාගමේ පුවත්පත් දැන්වීමක තිබුණා මහවිලච්චිය ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසයේ කෙළවරම ගමට (නිකවැව) ඔවුන්ගේ ඉන්ටනෙට් සංඥා  යාන්තම් තිබෙන බව පෙන්නුම් කළ සිතියමක්. මම වහාම ඔවුන්ට කතා කළා. ඔවුන්ගේ ඉංජිනේරුවන් ශක්‍යතා අධ්‍යනයක් කොට අපට ඔවුන්ගේ ඉන්ටනෙට් ආවරණය ලබා දෙන්න පුළුවන් බව කිව්වා. ඒත් ඒ සඳහා රුපියල් ලක්ෂ 5ක් වියදම් කර අඩි 120ක් උස කුළුණක් ඉදි කරන්න අවශ්‍ය බවත් කිව්වා.

ඒක ඒ දවස්වල මහ ලොකු ගාණක්. ඒත් අපේ වෙබ් අඩවිය මගින් මේ ගැන දැනුවත් කළ පසු දේශීය සහ විදේශීය දානපතියන් මාසයක් වැනි කෙටි කාලයකදී මේ සම්පුර්ණ මුදල අප වෙත ලබා දුන්නා. ලංකාකොම් සමාගම අඩු මාසික ගාස්තුවට ඉතා හොඳ අඛණ්ඩ සහ අසීමිත ඉන්ටනෙට් පහසුකම් 2004 සිට 2011 දක්වා අපට ලබා දුන්නා. මේ සමග අපේ වෙබ් අඩවිය නිරතුරුවම update වෙන්න පටන් ගත්තා සිසු සිසුවියන් අතින්. ඔවුන්ගේ ඉංග්‍රීසි සහ පරිගණක දැනුම පුදුම වේගයකින් වර්ධනය වුණා.

ඉන්ටර්නෙට් ගැන සමාජ භීතිකාව එදා අදටත් වඩා ප්‍රබල වන්නට ඇති. ඉන්ටර්නෙට් සේවා ලබා ගත් සැටි හා එයින් කළ දේ ගැන යමක් කිව හැකිද?

ඉන්ටනෙට් විරෝධී සමාජ භීතිකාව වැපිරීමට මුල්වුණේ අද සමාජජාල ගැන භීතිකා පතුරන, ඒවා ගැන මෙලෝ දැනුමක් නැති මෙරට සමහර කතුවරුන් හා මාධ්‍යවේදීන්ම තමයි! අළුත් තාක්ෂණයක අවදානම් අංශ ගැන දැනුවත් කිරීම හොඳයි. හැබැයි එය කළ යුත්තේ ඒ සම්බන්ධයෙන් යම් දැනුමක් ඇති අය විසින්. බොරු බිය වපුරන අය කරන සමාජ හානිය අති විශාලයි.

ඕනෑම තාක්ෂණයක් අවභාවිතා කළොත් යම් තරමක හානියක් විය හැකි බව ඇත්ත වුණත් එයට බියෙන් නව තාක්ෂණයක් සම්පුර්ණයෙන්ම තහනම් කරන එක වැරදියි. මම නම් කළේ ෆයර්වෝල් (සයිබර් අවහිර කිරීම්) දමා ඉන්ටනෙට් සීමා කරනවට වඩා තමන්ගේම ආකල්ප නමැති ෆයර්වෝල් එක දාගන්න කියලා ළමයින්ට කියපු එකයි. කොහොමටත් ගැටවර වියේ දරු දැරියන් කුතුහලය නිසා සමහර අහිතකර වෙබ් අඩවිවලට පිවිසෙන එක මොන තාක්ෂණ බාධක දැම්මත් සිදු විය හැකියි. ඒත් කුතුහලය සංසිඳුණ පසු ඔවුන් එයින් ඈත් වෙනවා.

ඔබ මෙතෙක් ඉගැන්වූ හා සහයෝගයෙන් වැඩ කළ ගැමි දරුවන්ගේ හා තරුණ තරුණියන්ගේ ආකල්ප හා කුසලතා ගැන ඔබේ තක්සේරුව කුමක්ද?

මම තදින්ම විශ්වාස කරන දේ තමයි ගමක, නගරයක, මුඩුක්කුවක, අනාථ කඳවුරක මේ ඕනෑම තැනක ළමයින්ගේ දක්ෂතා අඩු වැඩි වශයෙන් සමානයි. ප්‍රශ්නය තියෙන්නේ ඔවුනට ලැබෙන අවස්ථාවන් සම්බන්ධයෙන්. අවස්ථාවන් ලැබෙනවා නම් මේ ඕනෑම තැනක ළමයින්ගෙන් උපරිමය බලාපොරොත්තු වෙන්න පුළුවන්. ආකල්ප හා කුසලතා ගැන කියන්න තියෙන්නෙත් එච්චරම තමයි. හරිහමන් මග පෙන්වීමක් තියෙනව නම් ළමයින්, තරුණ තරුණියන් යහමගට යොමු කරන එක ඉතා පහසුයි.

දශක දෙකකට පසු හොරයිසන් පදනමේ වත්මන් තත්ත්වය කුමක්ද? පරිගණක හා ඉන්ටර්නෙට් තව දුරටත් මැජික් හෝ නගරවලට සීමා වූ දේ නොවන පසුබිමක ඔබේ ආකෘතිය වෙනස් කර ඇත්ද?

දශක දෙකකට පසු හොරයිසන් ලංකා පදනමේ වත්මන් තත්ත්වය භයානකයි. අපි රුපියල් මිලියන දෙකක පමණ ණය වෙලා ඉන්නේ. මම පසුගිය අවුරුදු තුනම ස්ථිර ආදායමක් නැතුව ඉන්නේ. මට දිගින් දිගටම හොඳ ආයතනවල රැකියාවන් අත්හරින්නට සිදු වුණා හොරයිසන් ලංකා ආයතනය පවත්වාගෙන යාමට පුර්ණ කාලීනව වැඩ කිරීමට අවැසි වූ නිසා. අපිට මේ වන විට පරිගණක සහ අනෙක් පහසුකම් බොහොමයක්ම නැහැ. විදුලිබිල්, ඉන්ටනෙට් බිල්, වැටුප් ගෙවා ගන්න බැහැ. අපිට ආයතනය හොඳ මට්ටමකට ගෙන එන්න හොඳම අවස්ථාවන් පහක්වත් ලැබුණා. ඒත් ඒ හැම අවස්ථාවක්ම අවාසනාවන්ත ලෙස මග හැරුණා. ඉන් අවස්ථාවන් දෙකක් අහිමි වුණේ මගේ අඥාන තීරණ නිසා. අනෙක් ඒවා අනෙක් අයගේ මෝඩ තීරණ නිසා. එහෙත් ඒ සියල්ලේ වගකීම ආයතන ප්‍රධානියා ලෙස මම භාර ගත යුතුයි.

ඔබේ දෙවන ප්‍රශ්නයට උත්තර දෙනවා නම්: අප කොහොමටත් වැඩියෙන් විශ්වාස කළේ ගැජට් හෝ මෙවලම්වලට වඩා අධ්‍යාපනය ලබා දිය හැකි සරල, විනෝදමත්, රසවත් ක්‍රම ගැනයි. කොච්චර තාක්ෂණ විප්ලවයන් ඇති වුණත් දරු දැරියන් වැඩියෙන්ම ආශා විනෝදයෙන් ඉගෙන ගන්නයි. ඒ ඒ අරමුණ හඹා යමින් හොරයිසන් පදනමේ අපි තව කෙනකුට කොපි කරන්න බැරි වේගෙකින් වෙනස් වනවා. එක තැන පල් වෙන්නේ නෑ.

මෑත කාලයේ ඔබ හොරයිසන් ආකෘතිය අනුරාධපුර, යාපනය, නුවර එළිය වැනි ප්‍රදේශවලටත් ගෙන ගොස් තිබෙනවා. ඒ ප්‍රදේශවල ප්‍රතිචාර කෙබඳුද?

අපි මුලින්ම හොරයිසන් අකැඩමි ආයතනයේ ආකෘතිය අනුගමනය කිරීමේ වරම හෙවත් franchise අරන් ගියේ අනුරාධපුර දිස්ත්‍රික්කයේම රලපනාව සහ උක්කුලන්කුලම ගම් දෙකටයි. ඊට ඉස්සර තවත් ගම් තුනකට ගියත් ඒ තැන්වල අපිට ගැලපෙන නිර්මාණශීලී කළමනාකාරවරුන් සොයා ගන්න බැරි වුණ නිසා ඒවා තාවකාලිකව වසා දැමුවා. රලපනාව ගමේ හොරයිසන් අකැඩමි ආයතනය කළමනාකරණය කරන්නේ මගේම පැරණි සිසුවියක් වන නදීකා සජීවනී. ඇය හොඳින්ම දන්නවා කොහොමද ආයතනය හසුරුවා ගන්නේ කියලා.

නානුඔය හොරයිසන් අකැඩමි ආයතනය කළමනාකරණය කරන්නේ ගුණසේකරන් මහතා විසින්. යාපනයේ මණියන්තෝට්ටම් ගම හොරයිසන් අකැඩමි ආයතනය කළමනාකරණය කරන්නේ සෙබස්තියන් පියතුමා විසින්. අපි ඊළඟ හොරයිසන් අකැඩමි ආයතනය පටන් ගන්න යන්නේ මුස්ලිම් ගමක. ඒ නිසා අපිට විවිධ ජනකොටස් එක්ක වැඩ කරලා අත්දැකීම් ලබා ගැනීමටත්, අපේ සේවය පුළුල් කරන්නටත් හැකියි. අනික මට දෙමළ කතා කළ නොහැකි නිසා ඒ ගම්වල දරුවන් සමග අනිවාර්යයෙන්ම ඉංග්‍රීසියෙන් කතා කරන්න වෙනවා. එය ඒ පළාත්වල දරුවන්ට බෙහෙවින් වාසිදායකයි. ඒ නිසාම ඔවුන් අධි වේගයකින් ඉංග්‍රීසි දියුණු කර ගන්නවා.

අපි වෙනත් ප්‍රදේශවල අළුත් හොරයිසන් අකැඩමි පටන් ගත්තේ සතයක්වත් මුදල් තිබිලා නෙවයි. ඒ පළාත්වලින් ලැබුණ ඉල්ලීම නිසා සහ ඔවුන් අපේ ක්‍රියාකාරකම් අගය කළ නිසා. ඒ හැම දේටම වඩා අපේ ආයතනයට පැමිණෙන දෙස් විදෙස් ස්වේච්ඡා සේවකයින් නිසා. ඒ ප්‍රදේශවල ගැමියන්ගේ ප්‍රතිචාර ඉතාම යහපත්. විවේචකයෝ නැතිවාම නෙවෙයි. අනික අපි විවේචන අගය කරනවා. එය අපේ අඩුපාඩු නිවැරදි කර ගන්න පහසු කරනවා. අනික නුපුරුදු සංස්කෘතීන් ඇති ප්‍රදේශවලට යන කොට ඔවුන්ගේ සංස්කෘතික වටිනාකම් ගැන බොහෝ සංවේදී වෙන්න ඕනේ.

හොරයිසන් හරහා දරුවන්ට ඉගැන්වීමට දෙස් විදෙස් වෘත්තිකයන් ස්වේච්ඡාවෙන් ඉදිරිපත් වනවා. මෙය දිගටම පවත්වා ගත හැකිද?

මේ වන විට 2004 සිට 180ක් පමණ විදෙස් වෘත්තිකයන් සංඛ්‍යාවක් ස්වේච්ඡාවෙන් ළමයින්ට සේවය කරන්න ඇවිල්ලා තියෙනවා. එයිනුත් 150ක් පමණම ආවේ පසුගීය වසර තුන තුළ. මම හිතන්නේ රටේ පවතින සාමකාමී පරිසරයත් එයට බලපාන්න ඇති. යුද්ධය පැවති කාලෙදිත් ඔවුන්ගේ තානාපති කාර්යාලවලින් මහවිලච්චිය වැනි අනාරක්ෂිත ප්‍රදේශවලට නොඑන ලෙස උපදෙස් දී තිබියදීත් විදෙස් වෘත්තිකයන් පැමිණියා. 2004දී මුලින්ම පැමිණි මරිස්සා චාල්ස් ස්වේච්ඡා සේවිකාව තමයි අනෙක් අයටත් දොරගුළු විවර කළේ. අපි ඇයට බොහෝ ගරු කරනවා. විදෙස් වෘත්තිකයන් අපිට මුලින් කෙටි කාල සීමා සඳහා පැමිණියත් දැන් ගොඩක් අය මාස 3 සිට අවුරුද්දක කාලයක් දක්වා ස්වේච්ඡාවෙන් සේවය කරනවා.

මේ වසරේ හොරයිසන් ලංකා ආයතනය විසි වසරක් සම්පුර්ණ කරනවා. ඒ ගැන ඔබට යමක් කියන්න තියෙනවාද?  

අපි හොරයිසන් ලංකා ආයතනය මහවිලච්චියේ පටන් ගත්තේ 1998 අගෝස්තු මාසයේ. මේ වසරට අවුරුදු 20ක් පිරෙනවා. ඉතින් අපි තීරණය කළා මහවිලච්චිය හොරයිසන් අකැඩමි ආයතනය වසා දමා මුස්ලිම් ප්‍රජාව වැඩියෙන් ඉන්න ගමක හොරයිසන් අකැඩමි ආයතනයක් පටන් ගන්න.

මහවිලච්චියේ අපිට ඉතාම සන්තෝෂ ජනක මෙන්ම නීරස අත්දැකීම් තියෙනවා. මහවිලච්චියේ ගැමියන්ට බොහොම ස්තුතියි අපිට ලබා දුන් සහයෝගයට. ඔවුන් ඉතා බුද්ධිමත් එමෙන්ම ලිබරල් ගැමි පිරිසක්. අප විසින් කළ සංස්කෘතික වෙනස්කම්වලට ඔවුන් විවෘත මනසකින් යුතුව ප්‍රතිචාර දැක්වුවා. මම හිතන්නේ නැහැ ලංකාවේ ප්‍රධාන නගරයකවත් එහෙම විවෘත මනස ඇති මිනිසුන් ඇති කියලා.

ඒත් ඕනෑම හොඳ දෙයක අවසානයක් තියෙනවා. ඒ නිසා මහවිලච්චියේ අප සිටි කාලය හොඳටම ඇති. වෙනත් ආයතනයක්  දැන් අපටත් වඩා හොඳට ඉංග්‍රීසි සහ පරිගණක අධ්‍යාපනය ගමේ දරුවන්ට නොමිලේ ලබා දෙනවා. ඔවුන්ට මුදල් සහ අනෙකුත් සම්පත් ගොඩක් තියෙනවා. හොරයිසන් ලංකා ආයතනයේ අධ්‍යාපනය ලැබූ දැනට තරුණ වියට පැමිණ විවිධ වෘත්තීන්වල සහ ව්‍යාපාරවල නියලී සිටින දීප්තිමත්ම සහ දක්ෂතම තරුණ තරුණියන් ඔවුන් සමග එකතු වී සිටිනවා. ඇත්තටම අපි මහවිලච්චියෙන් යන්නේ හිස් අතින් සහ විශාල ණය කන්දරාවක් විතරක් අරගෙන.

අනිත් එක හොරයිසන් ලංකා ආයතනය නිශ්චිත තැනක්  මුලස්ථානය කර ගත් ආයතනයක් නෙවෙයි. අපේ මුලස්ථානය තියෙන්නේ සයිබර් අවකාශයේ!

රළපනාව හොරයිසන් අකැඩමියේ ගුරුදෙගුරු සාකච්ඡාවකදී ... ... ...
රළපනාව හොරයිසන් අකැඩමියේ ගුරුදෙගුරු සාකච්ඡාවකදී … … …

අඹ ගසක් යටින් ඇරැඹුණු මහවිලච්චියේ හොරයිසන් ‘අමුතු ඉස්කෝලේ’

අඹ ගසක් යටින් ඇරැඹුණු මහවිලච්චියේ  හොරයිසන් ‘අමුතු ඉස්කෝලේ’
Nanda Wanninayaka

නාලක ගුණවර්ධන  ravaya@nalaka.org 
මේ 2018 සැප්තැම්බර් 02 දින රාවය පුවත්පතට නාලක ගුණවර්ධන ලියූ ලිපියකි.

සිවුමංසල කොලු ගැටයා #378                      For: Ravaya, 2 Sep 2018

අලුත් දෙයක් කිරීමට තැත් කරන බොහෝ දෙනක් ලක් සමාජයේ දැඩි ලෙස පවතින ගතානුගතිකත්වය හා විවිධ අධිපතිවාදයන් නිසා මතු වන ප්‍රතිරෝධයන්ට මුහුණ දෙනවා. ඒ නිසා සමහර නවෝත්පාදකයන් පසුබට වනවා.

එසේ නොවී, මහත් ධෛර්යයෙන් හා වීරියෙන් විසි වසරක් පුරා තමන්ගේම ක්‍රමවේදයන් හරහා ගැමි දරුවන්ට තොරතුරු තාක්ෂණය හා ඉංග්‍රීසි ජය ගන්නට උදවු කරන නන්ද වන්නිනායක, මා කලෙක සිට අගය කරන අපූරු චරිතයක්. 1998 අගෝස්තුවේ ඔහු ඇරඹූ හොරයිසන් පාසල (Horizon School) අසාමාන්‍ය කථාවක්.

විල්පත්තු ජාතික වනෝද්‍යානයට සමීපව පිහිටි මහවිලච්චිය ගම්මානයේ උපන් නන්ද වන්නිනායක පසු කලෙක ඉංග්‍රීසි ගුරුවරයකු ලෙස රජයේ පාසල්වල පන්ති කාමරයේ යම් නවෝත්පාදන කිරීමට මුලින් උත්සාහ කළා. පසුව රජයේ ගුරු සේවයෙන් ඉවත්ව හොරයිසන් ලංකා පදනම නමින් (www.horizonlanka.org) ලාබ නොතකන අධ්‍යාපනික ආයතනයක් ඇරැඹුවා.

එයට ආධාර ලැබුණේ මෙරට හා විදෙස්ගතව සිටින ලාංකික දානපතීන්ගෙන්. හොරයිසන් පදනම පෞද්ගලික මට්ටමින් (කිසිදු නිල රාජ්‍ය මැදිහත්වීමකින් තොරව) කරන ඉගැන්වීම් නිසා ගැමි දරුවන් සිය ගණනකට ඉංග්‍රීසි හා තාක්ෂණ හැකියාවන් ලැබී තිබෙනවා. විවිධ ප්‍රතිරෝධයන් හා දුෂ්කරතා මැද වන්නිනායක මෙතෙක් කර ගෙන ආ වැඩ කොටස තවමත් මෙරට නිසි ඇගයීමකට ලක් වී නෑ. ඒත් ඔහුගේ වැඩ ගැන විදෙස් විද්වත් ප්‍රකාශනවල ඉහළින් ලියැවී තිබෙනවා.

“වන්නි” නමින් අප හඳුනන නන්ද වන්නිනායක සමග අද මා කථා කරන්නේ විසි වසරක හොරයිසන් අත්දැකීම් බෙදා ගැනීමේ අරමුණින්.

නාලක: ලක් සමාජයේ බොහෝ දෙනා ප්‍රගුණ කිරීමට මැලි තොරතුරු තාක්ෂණය හා ඉංග්‍රීසි යන දෙකම ඔබ මෙල්ලකර ගන්නවා පමණක් නොව සිය ගණනක් ගම්බද සිසුන්ට ඒවා ජය ගන්නට උපකාර වනවා. ඔබේ දැක්ම කුමක්ද?

වන්නි: හරිම සරලයි – මේ දෙකම ජීවිතයේ කොටසක් කර ගන්න. කලකට පෙර ඉංග්‍රීසි කතා කළ අය බොහෝ විට සමාජයේ ඉහළ ස්ථරවලින් පැමිණි අය. පරිගණක වෘත්තිකයන් වුණත් වායුසමනය කළ කාමරවල සුවපහසු ජීවිත ගත කළ අය. නමුත් මම කළේ මෙහි අනිත් පැත්ත.

ගම්වල ළමයින් උපතින්ම චිත්‍ර, සංගීතය, නැටුම් ගැයුම්, රංගනය, ක්‍රීඩාවලට අතිශයින්ම දක්ෂයි. මම කළේ ඉංග්‍රීසි අධ්‍යාපනය මේ ළමයින් කැමති අංශ භාවිතා කරමින් ඉගැන්වීම. තොරතුරු තාක්ෂණය වුණත් එහෙමයි. බොහෝ අය කරනවා මෙන් පරිගණක තාක්ෂණයේ විවිධ අංශ සඳහා කිසිදු වැදගම්මක් නැති ඩිප්ලෝමා සහතික නිකුත් කරමින් විවිධ මිල ගණන් අය කරමින් කෑලි කෑලි උගන්වනවාට වඩා මම කළේ දරුවන්ට රස විඳිය හැකි පැවරුම් (assignments) මගින් පරිගණක අධ්‍යාපනය ලබා දීමයි.

උදාහරණයක් වශයෙන් දරුවකුට වෙබ් අඩවියක් නිමවන්න කියූ විට ඉබේම වචන සැකසුම්, ග්‍රැෆික් ඩිසයින්, වෙබ් ඩිසයිනින්, ඕඩියෝ සහ වීඩියෝ එඩිටිං වැනි දේවල් කරන්න වෙනවා. මේ අංශ දරුවන් තනියම හෝ විවිධ අයගෙන් සහය අරගෙන කරනවා. අවාසනාවකට අපේ රටවල ගුරුවරුන් සහ වැඩිහිටියන් දරුවන්ට සලකන්නේ පුංචි මෝඩයන් (little idiots) පිරිසක් විදිහට. ඔවුනට අවශ්‍ය නිදහස ලබා දෙන්නේ නැහැ. වගකීම් බාර දෙන්න බයයි. නමුත් හොරයිසන් ලංකා ආයතනයේ බොහෝ දේවල් කළේ අපි නෙවෙයි. ළමයින් විසින්.

ඔබ පටන් ගත්තේ කොතැනින්ද? ඔබට ප්‍රබෝධක ආවේගය (inspiration) ලැබුණේ කොහෙන්ද?

මම පාසල් සිසුවකුව සිටියදී සිහින මැව්වේ ඇමරිකානු විශ්වවිද්‍යාලයක උසස් අධ්‍යාපනය ලැබීමටයි. මගේ මව සහ පියා සමාජවාදී අදහස් දරුවත් පියා ඇමරිකානු උසස් අධ්‍යාපනය ගැන ධනාත්මක අදහස් දරුවා. මම කියවා තිබුණා බොහෝ දීප්තිමත් ශ්‍රී ලාංකිකයින් ෆුල්බ්‍රයිට් (Fulbright) ශිෂ්‍යත්ව ලබා ඇමරිකානු උසස් අධ්‍යාපනය ලද බව. ඒ නිසා මමත් හිතුවා එවැනි අවස්ථාවක් මටත් උදාවෙයි කියලා.

එහෙත් උසස් පෙළ අධ්‍යාපනය ලබද්දී මම දැඩි ලෙස රෝගාතුර වුණා. උසස් පෙළ සඳහා පාසල් තුනක් මාරු කළත් ඒ හැම වෙලාවකම නැවත නැවතත් රෝගාතුර වුණ නිසා උසස් අධ්‍යාපන බලාපොරොත්තු අත හරින්න සිදුවුණා.

ඒ නිසා රජයේ පාසලක ඉංග්‍රීසි ගුරුවරයකු ලෙස අහඹු ලෙස පත්වීමක් ලැබුණ දින සිටම මම උත්සාහ කළේ හැකි තරම් සිසු සිසුවියන් දේශීය හෝ විදේශීය විශ්ව විද්‍යාලවලට, උසස් තාක්ෂණික ආයතනවලට, කාර්මික විද්‍යාලවලට, ලලිතකලා ආයතනවලට සහ ක්‍රීඩා පාසල්වලට යොමු කිරීමට. මට ලැබුණ එකම ප්‍රබෝධක ආවේගය (inspiration) තමයි උසස් අධ්‍යාපනය අහිමි වීම සහ මට අහිමි වූ දේ දරුවන්ට ලබා දිය යුතු යැයි ඇති වුණ හැඟීම.

රජයේ ගුරු වෘත්තියේ නිරතව සිටි කාලයේත් ඔබ අලුත් විදියට යම් යම් දේ කරන්න උත්සාහ කළා නේද? එහිදී මොකද වුණේ?

රජයේ ගුරු වෘත්තියේ අවුරුදු තුනක කෙටි කාලයක් පමණයි මට රැඳෙන්න පුළුවන් වුණේ. ඒත් පාසල් දෙකක. එහිදී අවශ්‍ය නිදහස සහ සහයෝගය මට පාසල් අධිකාරියෙන් හෝ අධ්‍යාපන දෙපාර්තමේන්තුවෙන් ලැබුණේ නැහැ. ඒ නිසා බොහොම ඉක්මනින් පාසල් ගුරු වෘත්තියට සමු දුන්නා.

ඔබ රජයේ ගුරු සේවයෙන් ඉවත් වුණත් ගුරු වෘත්තියේ දිගටම රැඳී සිටියා. ටියුෂන් ගුරුවරයකු වනවා වෙනුවට ඔබ හොරයිසන් පාසල හා පදනම පටන් ගත්තා. විසි වසරකට පෙර ඔබ මේ චාරිකාවට යොමු වුණේ කෙලෙසද?

මම මහවිලච්චිය සාලියමාලා විදුහලින් අස්වෙලා ගෙදර ගියේ ආපහු හේන් කොටන්න, කුඹුරු කොටන්න බලා ගෙන. ඒත් එදාම හවස ඒ විදුහලේ දරු දැරියන්ගේ දෙමාපියන් පිරිසක් පැමිණ මගේ නිවසේදී හෝ ඔවුන්ගේ දරුවන්ට උගන්වන ලෙස ඉල්ලා සිටියා. ඉතින් ගෙදර එවැනි දේකට ඉඩ මදි නිසා අපේ වත්තේ අඹ ගහක් යට උගන්වන්න පටන් ගත්තා. ළමයින්ට ඉඳ ගන්න පුටුවක්වත් නැතිව සිටි ඒ අවධියේදී ළමයි ඇත්තටම හිටියේ කොට උඩ. ඒ අඹගහ යට කොට උඩ ඉංග්‍රීසි සහ පරිගණක පන්තිය තමයි පසු කලෙක හොරයිසන් ලංකා පදනම ලෙස පරිණාමය වුණේ!

ඇත්තටම ටියුෂන් ගුරුවරයකු ලෙස ඉතා හොඳ සහ සුරක්ෂිත අනාගතයක් මට ලබන්න තිබුණා. මම අනුරාධපුර නගරයේ රජයේ පාසලක උගන්වන කාලයේදී වෙනත් විදුහලක දැරියන් කිහිප දෙනකුට ඉංග්‍රීසි සාහිත්‍ය විෂය ටියුෂන් ගුරුවරයකු ලෙස ඉගැන්වුවා. මම අය කළ මුදල අනුරාධපුරයේ විශ්ව විද්‍යාල ආචාර්යවරුන් අය කළ මුදල වගේ දෙගුණයක්. ඒත් දෙමාපියන් නොපැකිලව එය ගෙව්වා. නමුත් මට එයින් වැඩි සතුටක් ලැබුණේ නැහැ. ඒ නිසා මම එයින් ඉවත් වුණා. ගමේ ළමයින්ට නොමිලේ උගන්වන එකෙන් වැඩි සතුටක් ලැබුණා. අද මම මුල්‍යමය වශයෙන් බංකොලොත් වෙලා හිටියත් මගේ සිසු සිසුවියන් ගිහින් තියෙන දුර දැක්කම ලොකු සතුටක් ලැබෙනවා. ඒ සතුට කිසිදිනක මොනර කොළ වලින් ලබන්න බෑ.

මහවිලච්චිය අනුරාධපුරයෙන් කිලෝමීටර් 40ක් දුරින් පිහිටි, ගොවිතැන ප්‍රධාන ජීවිකාව වූ ප්‍රදේශයක්. යුද්ධයෙන් බැට කෑ මායිම් ගම්මානයක්‘. එවකට සමාජ ආර්ථික පරිසරය කෙසේ වීද?

‘මායිම් ගම්මානය’ කියන යෙදුමට මම කැමති නැහැ. අපි එක රටක්. එවකට පැවති සිවිල් යුද්ධය සම්බන්ධයෙන් වුණත් මට තියෙන්නේ වෙනත් කියවීමක්. මහවිලච්චිය නිරතුරුවම ත්‍රස්ත ප්‍රහාරවලට ලක්වුණා. පොලිසියට, හමුදාවට සහ සිවිල් ආරක්ෂක නිලධාරීන් ඝාතනය වුණා. තුවාල ලැබුවා. ගැමියන් ඝාතනය වුණා. අතුරුදහන් වුණා. මගේ සිසු සිසුවියන්ගේ දෙමව්පියන් කිහිපදෙනෙකුත් ත්‍රස්තවාදීන් මරා දැම්මා. අතුරුදහන් කළා.

ඒත් කිසිම දිනක මම හොරයිසන් ලංකා වෙබ් අඩවිය ඔස්සේ යුද්ධය මාකට් කළේ නැහැ. වෙබ් අඩවියේ කිසිම තැනක යුද්ධය ගැන කතා කළේ නැහැ. මම මාකට් කළේ දරුවන්ගේ හැකියාවන් පමණයි. වෙන එකක් තියා ළමයින්ට වැරහැලි අන්දවා ඔවුන්ගේ දුප්පත්කම මාකට් කළෙත් නැහැ.

හොරයිසන් පාසලෙන් ඔබ පිටිසර ගමක දරුවන්ට ඉංග්‍රීසි හා පරිගණක තාක්ෂණය ඉගැන්වීම සඳහා නව ආකාරයේ ඉගැන්වීමේ ක්‍රම යොදා ගත්තා. ඒ මොනවාද?

ඇත්තටම “උගන්වනවා” කියන වචනයටවත් මම කැමති නැහැ. මම කිසිම දවසක “ගුරුවරයෙක්” (teacher) වුණේ නැහැ. මම පුහුණුකරුවෙක් (coach) පමණයි. මම කිසිම දිනක ඉංග්‍රීසි හෝ පරිගණක ඉගැන්වීමට වෘත්තීය සුදුසුකම් ලබලා නැහැ. මට තියෙන්නේ අනුරාධපුරේ DELIC ආයතනයෙන් ලැබුණ අවුරුද්දක ඉංග්‍රීසි භාෂා පුහුණුවක් පමණයි. එයත් ගුරු පුහුණුවක් නෙවෙයි. භාෂා පුහුණුවක් විතරයි. මට අවුරුදු 25 වෙන කල්ම ඉංග්‍රීසි කතා කරන්න බැරුව හිටියේ. නමුත් DELIC ආයතනයේ සිටි දක්ෂ ගුරුවරුන්ට පින්සිදු වෙන්න කෙටි කාලයකදී මම හිතන විදිහට හොඳ ඉංග්‍රීසි දැනුමක් ලැබුණා. මම පරිගණක ඉගෙන ගත්තෙත් ස්වෝත්සාහයෙන්, HELP MENU එකෙන්.

හොරයිසන් ඇරඹූ පසුව මම ඉගැන්වීමට වෘත්තීය සුදුසුකම් ලැබීමට ඈත පළාතක ගුරු විද්‍යාලයකට  ගියා නම් අවුරුදු දෙකක් ගමේ සිසු දරුවන්ගෙන් ඈත්ව සිටින්නට වෙනවා. අවුරුදු දෙකකින් ආපහු ගමට එද්දී ඒ දරුවෝ ටික මංමුළා වෙලා තියෙන්න ඉඩ තිබුණ නිසා මට ඔවුන් හැරදා යන්න හිත හදා ගන්න බැරි වුණා. හැබැයි සම්මත ගුරු පුහුණුවක් නොලැබීම ගැන මම සතුටු වනවා. මොකද මට අසම්මත, මගේම ක්‍රම හොයා ගන්න පුළුවන් වුණ නිසා. මම අනුගමනය කළේ Remember the Titans චිත්‍රපටයේ Coach Boone ඔහුගේ පාසලේ ඇමරිකන් ෆුට්බෝල් කණ්ඩායම පුහුණු කළ ආකාරය. ඒ ක්‍රම බොහොමයක් අසම්මත මෙන්ම සමහර විට නිර්දය ආකාරයේ ක්‍රම. හැබැයි ඒ පුහුණුව ලබා හමාර වූ හොරයිසන් ලංකා දරු දැරියන් අද බොහොම සාර්ථක වෘත්තිකයන් සහ පුරවැසියන් වෙලා තියෙනවා.

මේ ‘අමුතු පාසල’ ගැන ගමේ දෙමවුපියන්ගේ හා වෙනත් වැඩිහිටියන්ගේ ප්‍රතිචාර කෙබඳු වීද?

දරුවන් කිව්වේ නම් හොරයිසන් පාසල හැරී පොටර් කථා මාලාවේ තිබෙන “හොග්වර්ට් පාසල” වගේ මැජික් පාසලක් කියලයි. ඒ වගේම ළමයින්ට උපරිම ලෙස විනෝදය මගින් දැනුම සපයන තැනක් වුණා. ඒත් සමහර වැඩිහිටියන්, විශේෂයෙන්ම සමහර “ප්‍රභූ” යැයි කියා ගන්නා අය, පුවත්පතක මුද්‍රනය කළ නොහැකි අශිෂ්ට නම්වලින් හොරයිසන් පාසල හැඳින්වුවා!

ඒ විවේචනය කළ අයගේ දරුවන් නගරයේ ලොකු පාසල්වලට යවා ඉගැන්වුවත් බොහෝ දරුවන් නැවත ගමට පැමිණියේ නන්නත්තාර වෙලා. හොරයිසන් පාසල ගැන විශ්වාසය තැබූ ගොවියන්ගේ, ධීවරයන්ගේ, කුලී වැඩ කරන්නන්ගේ දරුවන් අද වෙන විට ගමක දරුවන්ට හිතන්නවත් බැරි ලෙස මෘදුකාංග ඉංජිනේරුවන්, ගුරුවරුන්, වෛද්‍යවරුන්, ගණකාධිකරවරුන්, නීතිඥයන් සහ වෙනත් අංශ ගණනාවක වෘත්තිකයන් වෙලා ඉන්නවා. ඒකෙ ගෞරවය හොරයිසන් පාසල තනියම අයිති කර ගන්නේ නැහැ. ගමේ පාසල්, ටියුෂන් පන්තිවලටත් එහි ගෞරවය අනිවාර්යයෙන්ම  යායුතුයි.

ගතානුගතිකත්වය හා වැඩවසම් මානසිකත්වය තවමත් ප්‍රබල අපේ සමාජයේ, ඔබේ මේ නවෝත්පාදන ආකාරයේ ඉගැන්වීම් වැඩට ප්‍රතිරෝධ එල්ල වූවාද? එසේ නම් ඒ කාගෙන්ද? කෙලෙසකද?

වැඩිම ප්‍රතිරෝධය ආවේ ගමේ හිටිය උගත්, බුද්ධිමත් යැයි සැලකෙන කණ්ඩායමෙන්. අපිට මුලින්ම ඩිජිටල් කැමරාවක් ලැබුණේ 2002 තරම් කාලයේදී. එයින් ළමයින්ට ගමේ ඇවිද අවශ්‍ය තරම් ඡායාරූප ගන්න අප ඉඩ දුන්නා. ඉතින් ගමේ ග්‍රාමසේවක මහතා ප්‍රසිද්ධියේ කියලා තිබුණා මම ළමයින්ගේ නිරුවත් ඡායාරූප අරන් විදෙස් රටවලට විකුණනවා කියලා.

පැය 24 පුරා අසීමිත ඉන්ටර්නෙට් පහසුකම් අප ලබා ගත්තේ 2004දීයි. එතකොට අර උදවියම පතුරවපු කතාව තමයි අප පාසලේ නාන කාමරයේ කැමරා සවිකර, ළමුන්ගේ නිරුවත් දර්ශන ඉන්ටර්නෙට් මගින් විදේශිකයන්ට විකුණන බව! ඒ වගේම අපි ගමටම නොමිලේ Wi-Fi පහසුකම් ලබා දුන්නේ 2006දී. (වත්මන් රජය ඒ පහසුකම් දීමට අවුරුදු 10කටත් කලින්.) එතකොට අර උදවිය කිව්වේ ඒ වන විට ගම වටා සිටි ත්‍රස්තවාදීන්ට අපි නොමිලේ ඉන්ටෙර්නෙට් පහසුකම් දෙන බව! මම ඉතින් ඕවට උත්තර දෙන්න කාලය නාස්ති කළේ නැහැ…

ඉතිරි කොටස ලබන සතියේ

නන්ද වන්නිනායක පරිගණක පාඩමකදී (2009)
නන්ද වන්නිනායක පරිගණක පාඩමකදී (2009)

ONG em área rural do Sri Lanka usa tecnologia para oferecer aulas extracurriculares – Provir, May 31, 2016

ONG em área rural do Sri Lanka usa tecnologia para oferecer aulas extracurriculares – Provir, May 31, 2016

Escola-Rural-Sri-Lanka-Tecnologia2Read ONG em área rural do Sri Lanka usa tecnologia para oferecer aulas extracurriculares Use Google translator to see this in your language.

Fundação criada por professor de inglês tem programa para voluntários estrangeiros ensinarem em diferentes áreas

por Marina Morena Costa 31 de maio de 2016

Há quase 20 anos, a Fundação Horizon Lanka leva conectividade e ensino inovador para uma pequena cidade rural do Sri Lanka, o vilarejo de Mahawilachchiya. Com o uso de computadores e TV via satélite, a ONG oferece aulas de inglês, ciências, matemática, dança, canto, desenho e esportes, buscando oferecer uma complementação educacional que ajude as crianças da região a se equiparar às que estudam em áreas urbanas do país.

A Fundação foi criada em 1998, quando Nanda Wanninayaka, um professor de inglês do vilarejo, começou a escrever um jornal – feito a mão! – em inglês com seus alunos. A iniciativa chamou a atenção da embaixada dos Estados Unidos em Colombo, capital do Sri Lanka, que doou um computador para que o trabalho continuasse.

Pouco depois, Wanninayaka deixou a escola e começou a receber os alunos em sua casa, no contraturno. O professor lembra que dava aulas de inglês e orientava sobre o uso das Tecnologias da Comunicação e Informação (TICs) sob a sombra de uma mangueira enorme em seu jardim, por falta de outro espaço adequado. Ensinava sobre computadores, sem computadores, apenas desenhando em um quadro negro.

Ao longo dos anos, a instituição conquistou importantes avanços em inclusão tecnológica no vilarejo. Conduziu projetos para aquisição de computadores e laptops (para a ONG e para os moradores), garantiu acesso ininterrupto à internet, em 2004, quando nem telefone fixo estava disponível na aldeia, construiu uma rede de computadores, conectando 28 casas de estudantes e duas escolas públicas com internet, em 2006 (segunda a fundação, essa foi a primeira rede de malha de internet do Sri Lanka).

Entre 2007 e 2010, o projeto de Wanninayaka foi replicado pelo Ministério da Educação em 50 escolas de áreas rurais das nove províncias do Sri Lanka. Cerca de 100 milhões de rúpias cingalesas (US$ 700.000) foram alocados para o projeto. “Fui contratado como consultor, mas o governo não forneceu um centavo sequer ao projeto principal [a Fundação Horizon Lanka]”, conta o professor em entrevista ao Porvir.

Com a saída de Wanninayaka para trabalhar no projeto de expansão, a Horizon Lanka enfrentou dificuldades financeiras. Segundo o fundador, a mídia divulgou que a Fundação receberia parte dos 100 milhões de rúpias, e as doações pararam. “A maioria dos nossos doadores desviou o seu apoio a outros projetos, com o entendimento de que o governo cuidaria da Horizon Lanka. Quando o financiamento não veio para nós, pedi a um funcionário do gabinete do presidente se poderia publicar um artigo em nosso site dizendo que o governo não estava nos ajudando com o financiamento prometido, mas o funcionário me disse que se eu fizesse isso, o governo tomaria como descrédito. Com este tipo de ameaça indireta eu me calei e o projeto sofreu severamente. Tivemos que fechá-lo durante três anos e meio”, relata.

Wanninayaka voltou em julho de 2014 e tem lutado para conseguir mais fundos para a organização. Atualmente, a instituição realiza uma campanha de financiamento coletivo para arrecadar US$ 5.000. A verba irá ajudar a Fundação em vários aspectos, será destinada ao conserto de computadores, compra de material para salas de aula, manutenção das instalações, alojamento para voluntários e treinamentos. Após essa campanha, o professor pretende realizar outras, com objetivos específicos.

Um programa que tem dado resultados positivos é o de professores voluntários estrangeiros. A fundação recebe pessoas do mundo inteiro que desejam ensinar para as crianças do vilarejo. Em troca, oferece moradia e alimentação. Atualmente, há vagas para professores de inglês, TICs, esportes, artes (dança, canto, fotografia, etc.), marketing e angariação de fundos.

Klára Gebhartová, estudante de Medicina de Praga, na República Checa, passou cinco semanas na Horizon Lanka, em meados de outubro de 2015. “Você não precisa se estressar porque seu inglês não é excelente e você não é um professor profissional. A única coisa importante é ensinar com entusiasmo. No começo eu estava um pouco estressada, eu não tinha um cronograma exato e todo o programa estava comigo. Mas em poucos dias percebi que aqui não há ninguém que vá te julgar. Estou aqui, não sou perfeita, mas posso fazer o meu melhor para ensinar às crianças o que eu sei. Depois que percebi isso e fiquei mais aberta, comecei a ter ideias e criar naturalmente”, relatou para o site da fundação.

Hoje são atendidos cerca de 100 alunos, mas em 2005, nos tempos áureos, a instituição chegou a atender 500 crianças, segundo o seu fundador. A fundação tornou-se “uma porta de entrada para o ensino superior” para as crianças do vilarejo, nas palavras de Wanninayaka. Segundo o professor, a Horizon Lanka produziu professores qualificados de inglês, engenheiros de software, médicos, engenheiros, contadores, advogados e graduados em outras especialidades.

“A Horizon Lanka dá confiança aos estudantes em suas habilidades e se esforça para garantir às crianças na zona rural Sri Lanka as mesmas oportunidades que os seus pares na cidade sem ter que viajar por horas a cada dia”, resume.

මහකනදරාව, වන්නි සහ අරුණ සර් – කැඩපත, October, 2012

මහකනදරාව, වන්නි සහ අරුණ සර් – කැඩපත, October, 2012

Kedapatha

This article was written by Saliya Wijesinghe and appeared in Kedapatha magazine published in Australia in October, 2012. Due to misunderstanding, he has written that it was the Sri Lanka Telecom that provided internet access to Horizon Lanka by erecting a tower. But SLT didn’t do anything towards us to date despite our constant requests. We even did not get an answer for any of the letters we wrote to them. I once requested the then SLT chairman to provide internet access to the village at a public presentation but he or any other official never paid any attention to us let alone providing connectivity. We raised 500,000 LKR for the tower in 2004 and LankaCom provided internet at a subsidized fee. Even for the mesh network, we raised funds (6 million LKR) with Enterprise Technology Pvt. Ltd. as the partner organization for the Phase I of the mesh project and Lanka Communication Services (Pvt) Ltd. partnered with us for the Phase II of the project. – Nanda Wanninayaka

A Positive Attitude Towards Teaching English – The Island – July 22, 2009

Something that hasn’t been sufficiently recognized or appreciated where English language teaching in our country is concerned is the fact that a lot of our students who vitally need English for achieving their education and career goals do succeed in learning it. This is in spite of all the ‘bad press’ (media attention) that the government school English language teaching programme has been relentlessly subjected to since the early 1960’s, and the usually pessimistic attitude prevailing among the educational authorities and professionals, and the general public towards the subject. The many negative prognostications currently heard about the prospects of success of the Spoken English programme just launched under the initiative of the President himself with the help of the University of Hyderabad in India could be partly due to this traditional defeatist mentality, and not to a clear understanding and assessment of the real issues involved. An oft-repeated refrain of adverse commentary on any and every attempt of tackling the task of teaching English has drilled into teachers, parents, and students an unfounded belief that it is a useless undertaking that is bound to fail. A decisive reversal of such reactionary notions is, in my opinion, the need of the hour.

The usual complaint is that the majority of students who are put through the school English teaching programme do not achieve the expected proficiency level in the language, and I would say that it is a legitimate complaint, too. However, a high failure rate is not necessarily limited to the subject of English in our education system; the students’ performance in mathematics at the OL is known to be similarly poor. Yet poor results in English become naturally more conspicuous, and more worrisome, because English touches every aspect of education, and every sphere of activity that awaits students once they are out in the world at large; in the modern world dominated by IT, its lingua franca English decides the fate of far more people and societies than any other subject in the curriculum.

Many don’t hesitate to blame this general failure of English teaching (and learning) on the allegedly wrong language policies pursued by Sri Lanka following Independence. Contrary to common belief, however, at no time in the history of post-independence Sri Lanka has the importance of English in education been popularly discounted, or officially discouraged by the State (though certain individual politicians, through some imperfect understanding of official policy, or through mischievous intent, might have occasionally acted as if the opposite was the case!).

The truth is that next to the winning of universal franchise, the gaining of the right of free education for all was the most far reaching change that Sri Lanka enjoyed even before the predatory imperialists finally let go of her. The monumental Kannagara Report of 1943 proposed a change of medium of instruction from English to the mother tongue of the children, and also recommended the teaching of English as a second language from Standard 3 upwards in all schools of the country. Mr. CWW Kannangara, Minister of Education of the then State Council, was instrumental in bringing about these changes and other educational reforms after much consultation of experts, popular discussion, and State Council debate concluded with a vote taking (in sharp contrast to the seemingly ad hoc basis of numerous reforms introduced by various regimes in later, especially more recent, times). The replacement of English as the medium of instruction was done in phases. What Mr. Kannangara made available to the rural children through the new Central School system was English medium education, which had been until then the exclusive legacy of the privileged few. The switch over from English to Sinhala and Tamil was completed in the late 1950’s.

These, and other reforms introduced after 1956, were intended to ensure the participation of the ordinary people, the dispossessed masses of the country, in the democratic way of life, with particular reference to education and employment. Some people erroneously blame Mr. SWRD Bandaranaike as the architect of a language policy that eventually led to the perceived decline in English language competency among the student population today. The change of the medium of instruction actually happened in 1944, in which year the Kannangara reforms were implemented. Nevertheless, the buck should not be passed to Mr. Kannangara either, because those language policy adjustments were necessary, and had been already overdue, in the historical contexts in which they were effected.

Before free education, all education worth having was available in the English medium, and it was available only to the privileged minority. The very system prevailing then ensured the success of English language mastery: a good ‘English education’ was synonymous with power, prestige, and position under foreign rule. Those who were in education were meant to acquire the necessary literacy in English that qualified them to run the administrative machinery for the foreign rulers. This provided a strong motive for the children from affluent classes to learn English.

The rest of the population didn’t have the opportunity to receive this kind of education which would have enabled them to partake of the plums of office and other perquisites, and favours. They were nonentities living miserable lives in their own country while the resources of the country were being plundered by foreigners with the help of their local lackeys whom they let into the stolen feast just so as to retain their allegiance.

However, with the free education initiative, and the language policy innovations following it, introduced for an independent country, the overwhelming majority of the ordinary people, until then denied access to a decent education, were finally liberated. The switch to the mother tongue as the medium of instruction benefited these masses. Along with these changes, the importance of English as a second language was emphasized by the reformers from the very beginning of Swabasha education. Notwithstanding this, the importance of English in the school curriculum diminished. The elevation of Sinhala and Tamil to official status meant that, theoretically at least, English could be dispensed with in all matters of public life including education. A corollary of this state of affairs was that although the student masses were offered the opportunity of learning English, the vital factor of a cogent enough reason for learning the language was eliminated. In other words, they found that they could now get their education with good prospects of a secure future without a knowledge of English.

In this context, though, the state policy of promoting second language English teaching never wavered. Yet a rot set in. The various administrations, including the one under Mr. Bandaranaike himself, took the matter seriously, and from time to time appointed committees of inquiry, and attempted to implement their recommendations by launching ambitious programmes in order to arrest the decline and revitalize the teaching of English, to no avail.

The people responsible came to terms with the declining English standards by tacitly committing themselves to ‘a policy of benign neglect’ (to borrow a phrase from Mr. Eric J. de Silva, a former Secretary to the Ministry of Education writing in The Island of 27th May, 2001).

The ultimate failure of all attempts at making a success of our English teaching programme is the end result of a complexity of causes such as the paucity of both human and material resources (lack of competent teachers, and experts to train them, books, and other accessories, and money, etc), uneven distribution of the resources available, textbooks of poor quality, imperfect understanding of methodologies, or total ignorance of them, and so forth. But the most important single factor that one could adduce to explain the phenomenon (the failure that is English language teaching) is the lack of a proper conceptualization of the true purpose of teaching English to our children, and the resultant failure to motivate them to learn the language.

Human beings don’t like to exert themselves unless they recognize a compelling enough reason to do so. As our students are human, we can’t expect them to learn an additional language if they find no point in learning it. Although we have been tirelessly expatiating on the virtues of a sound knowledge of English for our students, we have not been able to make it an attractive goal for the majority of them to pursue with any sense of commitment. But today the circumstances are unprecedentedly propitious for English language education. When the will is there, the way will emerge by itself.

I am one who subscribes to the view that what the vast majority of Sri Lankans need is English as a second language. Bilingual proficiency in one of the vernacular languages and English is not a choice, but an absolute necessity. Of course, Sinhalese and Tamil language proficiency must be recommended for those who are obliged to serve a mixed populace of monolinguals: government servants, services personnel, bank workers, and those engaged in communication services, medical workers, etc belong to this category.

The important principle I am emphasizing here is that a demand for someone to master an additional tongue must be backed up with the perception of a clear goal worth all the hassle of achieving it.

That English is essential or very useful for education, and employment, and for intercommunity and international communication is accepted by all without dispute. And English is justifiably given a very prominent place in our education system. I, for one, can hardly think of any other policy matter that enjoys such unanimity of opinion across the board than the need for a knowledge of English for all the students of the country.

So, the level of motivation for learning English is very high. There is an intense, popular awareness of the advantages to be gained through a good knowledge of English. It is not that such a widespread awareness of the benefits of English was not there before, but people never experienced it in such an immediately tangible and concrete form as they do now.

Today’s young live in an entirely different world from the past. Highly sophisticated communication technologies have brought all humanity closer together than ever before. The young people of our country know that English provides the key to this world of knowledge, opportunity and power. This prospect represents a strong motive for them to acquire a knowledge of English.

There is a lot of social stimulation for children all over the country to try to acquire a knowledge of English. Parental support in this connection is more than in the past. Among the Sri Lankans, English itself has almost entirely got rid of its evil image as an instrument and symbol of colonial power and oppression (for which probably it earned the nickname ‘sword’ among university students once). English is no longer feared. There is a lot of English in circulation around – in the schools, in the media, in the workplaces, in the marketplaces, in the sports fields, and every other conceivable place that offers a context for its use. Of course, more English is being used in urban than in rural areas, but there are few regions which are completely devoid of any contact with the language in some form.

The present circumstances are optimal for initiating a concerted effort to reawaken the slumbering giant that is the state department (of the Ministry of Education) responsible for managing the English language teaching programme. Where that task is concerned, we don’t have to start from scratch. What is needed is reorganization and remobilization of the already available expertise under a dedicated and inspiring leadership.

Although I am unable to make any meaningful comment on the ongoing Spoken English programme of the government as I am not still familiar with its instructional content, or its pedagogical procedures, it represents a proactive, and pragmatic response to what is felt as a cogent educational need. If this need, identified and recognized at the highest official level, is convincingly put across to the majority of our 4.5 million strong student population that really needs English, and the same level of enthusiasm is induced in them, the achievement of the expected results won’t be difficult.

As a parent and an educator, I welcome any genuine attempt, big or small, aimed at promoting a knowledge of English among our children. It’s my opinion that where learners are motivated, they derive some benefit from even the worst programme of teaching English, or the instruction of the weakest English teacher insofar as such student-course or student-teacher engagement provides for the communicative use of the language.

The principle behind this assumption is that the important thing in a language teaching- learning situation is the meaningful interactive relationship between the learner, the teacher and the instructional programme. The course materials supply a context for this kind of interaction, and the teacher stage-manages the process.

That any language manifests itself in context is well known. Mere learning of grammar rules or lexical items is not enough. This knowledge must be realized in meaningful, communicative contexts. As far as I know (I could be mistaken), no single method has been developed by anyone that could be described as the best method of teaching English. However, the methodological aspect of English teaching cannot be overlooked without undesirable consequences; this, however, is not meant to advocate any slavish adherence to the recommendations of one method to the neglect of positive elements in other methods. In fact, in an ideal teaching-learning situation, it is the job of the methodology-savvy teacher to devise his/her own strategy of teaching to suit the learning needs of a particular set of students in a specific context of place and time (something that it would be unfair to expect of the majority of our young English teachers).

Generally, though, I would say that any method or eclectic strategy that embodies functional, communicative principles has a better chance of success than any other that doesn’t. This would sound something like throwing back on the earliest beginnings of more than a century of concerted efforts at devising the best method of teaching a language that has seemingly failed: the Natural Method that formed the foundation for the Direct Method, the Situational Language Teaching Method, etc. The current Spoken English programme apparently draws on similar ‘natural’ principles.

To put it bluntly, successful second language English teaching is no big deal. It can be easily done, especially in the current Sri Lankan situation. This has been proved by dedicated young English teachers on more than one occasion. These instances are not exceptions; they demonstrate what could be ordinarily achieved with some effort, I’d dare say. I would like to refer to two cases I watched on TV. In the first of these, we were shown some children from a very rural background casually talking in fluent English; this ability they had acquired with the help of their young English teacher. The second instance, I saw on the Swarnavahini TV during a ‘Live at 8’ programme more recently (07.05.09). A teacher named Mr. Nandasiri Wanninayake, in charge of English and IT at Mahavilachchiya e-village, which is 45 km from Anuradhapaura, has taught the children of that very remote jungle area those two subjects very successfully. Some skeptics might treat this with scorn saying these are rare instances which cannot be duplicated elsewhere, but I believe that the same results can be achieved if the same sort of dedication on the part of the teachers is available. On both occasions mentioned here, I expected the high-ups in the Ministry to contact these teachers, and explore the possibility of making better use of them as exemplars of any new techniques that they themselves had probably developed; they could have been rewarded financially, or given scholarships to do advanced studies in local or foreign universities, in order to use them as resource persons in the future for training other teachers. I am to date unaware of any official recognition of their innovative efforts in a vital field interest.

Postscript

After writing this essay, I had a hunch that the pessimism of my comment on suspected official indifference in the concluding sentence above was not probably justified, particularly in the present resurgent atmosphere under our President’s inspiring stewardship, and that it would be better to browse through the web for some information about Mr. Wanninayake’s work to check this out. Sure enough, I was able to access his website, which was very rewarding. I learned that he has been engaged in his e-Village Replication Project for over ten years, and that Mr. Lalith Weeratunga, Secretary to the President visited Mahavilachchiya in 2006, learnt about this project, and pledged support to expand it to other provinces. Accordingly, the e-village replication project is being extended to other areas under the Secondary Education Modernization Project of the Ministry of Education. This is an encouraging sign. We may reassure ourselves that we are entering upon a new era in yet another important sense.

by Rohana R. Wasala

e-Villages: Tackling ICT One Step at a Time – DiGIT – March 31, 2009

Mahawilachchiya Reservoir

Mahawilachchiya ReservoirConcept of the eVillage was born in the village of Mahawilachchiya in 2004. Having served the village with ICT and English education since 1998 through Horizon Lanka, we were looking for innovative ways of expanding our services in a way the ICTs can be used in a wider spectrum, not just focusing the children alone.

We had already taken steps to get the parents of the children involved in ad-hoc computer lessons, field trips, IT exhibitions in Colombo, etc. but we needed a formal and an organized program to get the villagers of all walks actively involved in the ICTs. Endless discussions were done with the staff, Diaspora and local ICT experts to plan out a practical program. It was when we were searching for an attractive name for the planned project, Dr Bandu Ranasinghe visited us and having learnt about the planned work, suggested the name “Model eVillage” for the project which aptly suited to describe the whole concept. Mahawilachchiya , the Model eVillage of Sri Lanka project  was launched officially in January 2005 by the Horizon Lanka Foundation.

Purpose of initiating the Model eVillage Project.

The concept behind the e-Village project was to bring about a positive change in the community of Mahawilachchiya, by introducing people to the advantages of ICT usage in seeking developmental solutions. By giving the community access to information like agricultural information, weather forecasts and market information, the villagers can use this to make decisions on harvesting and selling their produce and on job opportunities for example. The access to information from all over the world can be used as an inspiration to the children and youth of the village to help broaden their horizons. We mustn’t forget that ICT will also bring better communication links between the people in the village and those across the country, whether they be friends, relatives or business links. Ultimately, access to the internet, an understanding of ICT and training in these areas will improve the quality of life of the community. The project will focus on enhancing the community by ICT education, providing them an access point to Internet from their homes and ICT centre and other related services.
The Master Plan

There were six main steps for making Mahawilachchiya a Model e-Village.

1. Relationship Building

Before we can begin creating our e-Village, Horizon Lanka Foundation must begin forming relationships with local organizations and people. Having the support of local schools, temples, police authorities, government officials and the local community will be success of this project. Without them, the project cannot succeed.

2. Installation of Equipment

The ICTA provided a grant close to 10,000 US$ that included 5 PCs for our lab along with the licensed Windows OS and Microsoft Office suit. The ICTA also agreed to pay the monthly internet bill and they still continue to do so. The ICTA also funded a study tour to Chennai, India for two of the staff members of Horizon Lanka.

3. Training and Workshops

In order to educate the community, we need to ensure our staff understands what needs to be taught. With the help of IDM, 4 members of the Horizon Lanka team were given “Training the Trainer” courses in order that they will be able to disseminate the ICT message correctly.

Many students already attending Horizon Lanka Academy have been given training through workshops in software packages such as Adobe Illustrator, Photoshop and Macromedia Dreamweaver. They will be able to pass their knowledge on to those who take an interest in graphic and web design and even with the basics of computer usage.

4. Implementation of ICT Educational Plan

Currently Horizon Lanka Academy already has an ICT Educational Plan for its students. They have weekly lessons in all aspects of ICT. For the community, the Educational Plan began with a series of training sessions and workshops aimed at introducing the community to the concept of an e-Village and familiarizing them with ICT usage and its benefits. It is hoped that the community will begin taking a more active interest and at this point, Horizon Lanka hopes to offer them more advanced tutoring and even organize standard training courses for them through some of the institutes with whom they have firm relationships. The ICT Educational Plan will also aim to give individuals specific information relating to their profession, e.g., farming, co-operatives, which may be of benefit to them.

5. Other Services to the Community

i. Multimedia Library

The project provided the community with a multimedia library containing books, newspapers, periodicals, VCD, audio CD, DVD, audio cassettes, downloaded data CDs and other relevant reference materials. The center also provides a service which involves the team conducting information searches upon request. Using both the internet and international resources Horizon Lanka provides this service for members of the community and local businesses. We also invite scholars, researchers, educationists, professionals and donors to contribute to our library by sending any valuable resources that may benefit our research facilities.

ii. Communication

Basic communication services will also be provided. Almost all the fixed and mobile telephone networks operate in Mahavilachchiya now. Horizon Lanka was involved in getting the first mobile phone network to cover the village in 2006. Horizon Lanka provides Internet facility to the village through the main computer lab and through the mesh network. The existing problems in the mesh network will be sorted out shortly.

iii. Digital Photography

Digital photography, graphic designing and digital arts is another service currently provided by the e-Village group. By sourcing contracts from local and international businesses the team aims to enhance the skills base of the youth and provide further diversification of income within the village.

iv. Videoing and video editing

Horizon Lanka has acquired the necessary equipment to do videoing and video editing education within the community.

v. Secretarial services

By providing MS Office facilities, Horizon Lanka e-Village has created several presentations. By using MS PowerPoint and Macromedia Flash clients can be provided with effective presentations to use for their respective businesses. This can be broadened to including typesetting for letters and documents.

vi. Webpage and Graphic Design

Web design is a positive initiative that has already commenced within the village. By taking up offshore web designing contracts, a promising ground for new career opportunities within the village has been created. By gaining new contracts, Horizon Lanka aims to nurture this talent in the community further, bringing further economic growth into the district.

vii. Consulting services

The Foundation is able to share its experiences in taking ICT to rural communities of Sri Lanka. The Foundation can provide consulting services with respect to launching and setting up rural level ICT centers throughout the country in villages that may also benefit from this form of education.

6. Implementation of mesh Technology

Mahavilachchiya became the first rural village to benefit from mesh technology thanks to the Asia Pacific Development Information Programme and Enterprise Technologies Pvt. Ltd. Mesh technology has the whole community access to the internet from their homes. ICTA acted as a facilitator of this initiative.
Horizon Lanka has now helped to furnish over 50 homes with used desktop computers and it still searching for more donors to help families who have saved their half of the cost under Digital Butterflies project.  Mesh technology enables homes with a PC to enjoy the benefits of wireless internet connection. It utilizes the internet connection already put in place by Horizon Lanka. Mesh technology has no doubt become the back bone of our e-village status and will help enhance the educational plan in place by providing families with access, not just one person. Since this was a pilot project there were some technical and other disturbances few months after the commission of the network. We have submitted a new a new funding proposal which has been shortlisted for funding and now the proposal is being discussed to rectify the existing problems of the network. Once the new project comes into play it will not only solve the problems in the network but also extend the mesh internet network to 30 other houses in the village.
Benefits of eVillage Project

The benefits of making Mahavilachchiya a model e-village are endless.

1. Children

The work of Horizon Lanka has already seen success by making village students IT professionals. Public schools in rural areas have poor resources, meaning that subjects like ICT are often overlooked. By providing children access to computers and the internet, they can learn to use these tools to improve their standard of work and stand them in the same ground as students from city schools. Opening communication links between children from other schools will bring about better understanding and perhaps a sharing of resources. Horizon Lanka is helping the public schools, temples, etc. by providing computers and Internet so that more children in the village can benefit.

2. Healthcare

The Local hospital, doctors, nurses, midwives and pharmacies have very limited means of communication with each other presently. This specific section of the community is probably one of the most important. The Horizon Lanka Foundation project donated a used PC to the hospital and hopes to provide Internet access to the hospital if mesh network can be extended to that area too. If the health workers use IT, hopefully it will cut down time wastage, improve record keeping and provide a better sharing of information. More importantly, patients can begin to seek health advice from the internet rather than traveling to see a doctor. We hope to initiate a telemedicine project by combining Mahavilachchiya hospital with a city hospital if there is necessary funding and government help.

3. Banking

The community can access their bank accounts using internet now from their homes. Information on accounts and services can be accessed without having to travel and waste time in queues. Most of the Sri Lankan banks provide online fund management facilities and they respond to queries send as emails, so the people do not have to spend on phone calls and traveling to Anuradhapura town anymore for most of the banking needs now.

4. Information Services

The need for disseminating information quickly is sometimes of the utmost importance especially in a crisis like a national disaster, war or drought. Presently supplying the rural areas with this information has been near impossible. Public information suppliers from NGOs and government can now access the rural communities. Thus the community will begin to feel less isolated and become more interested in what is happening in the rest of the country.

5. Community

ICT in the rural village will benefit the community the most. Farmers now have easier access to wholesalers, weather reports, crop prices, and other relevant information which will facilitate their work at harvesting time and during the year. For the unemployed, access to information from the multimedia library and internet will help them in searching for employment. Gaining ICT skills will be beneficial for their future employment as well. Communication between villagers will be enhanced. With access to the web at home and now the knowledge to use it, families can talk with each other using web mail and IP Telephony services like Skype, all without any cost to themselves.

Horizon Lanka’s eVillage concept is now being replicated islandwide and we will talk about that in the next edition of this online magazine.

Nanda Wanninayaka nanda@horizonlanka.org

i4d Award 2007 – i4d – September 07, 2008

Meshed up village of Mahawilachchiya

Meshed up village of Mahawilachchiya
Meshed up village of Mahawilachchiya

Nominated By:
Implementor

Implementer Name:EnterpriseTechnologyPvtLtd

State: Western

Address: 65 Braybrooke Place

Pin: 2

City: Colombo

State: Western

Country:SriLanka

Contact Detail: Rehana Wijesinghe

email: rehanaw@enterprisetl.com

Funded By: Information and Communication Agency of Sri Lanka Pan Asia R&D Grants Program

Short Description:
MAHAVILACHCHIYA WAS THE FIRST RURAL VILLAGE IN SRI LANKA TO RECEIVE A FREE WIRELESS MESH NETWORK, CONNECTING 28 HOMES AND 2 PUBLIC SCHOOLS REACHING A TOTAL OF 1000 STUDENTS. ENTERPRISE TECHNOLOGY WAS RESPONSIBLE FOR IMPLEMENTING THIS PROJECT AND PROVIDED TRAINING AND SUPPORT AS A VALUE ADDED SERVICE. THIS PROJECT USED A MODERN COMMUNICATION BACKBONE PROVIDING CONNECTIVITY TO ALL SEGMENTS OF THE RURAL COMMUNITY OF MAHAVILACHCHIYA. IT WAS SUPPORTED BY THE HORIZON LANKA INSTITUTE, A NON PROFIT ORGANIZATION SITUATED IN MAHAVILACHCHIYA THAT PROVIDES EDUCATION INCLUDING ENGLISH, SCIENCE, MATHEMATICS, COMPUTER SCIENCE AND GRAPHICS TO ABOUT 400 VILLAGE KIDS. THIS SCHOOL IS EXCEPTIONAL BECAUSE THEY HAVE BEEN ABLE TO RECEIVE AID FROM FOREIGN DONORS TO PROVIDE CHILDREN WITH COMPUTERS TO THEIR HOMES. THESE CHILDREN HAVE ZEAL TO LEARN ABOUT COMPUTERS AND HAVE DEVELOPED WEBSITES AFTER STUDYING GRAPHICS AND WEB DESIGN. THE NETWORK HAS BEEN RUNNING SUCCESSFULLY FOR OVER 9 MONTHS NOW AND THE INTEREST IN INTERNET AMONG THE STUDENTS HAVE INCREASED IMMENSELY AS THEY HAVE STARTED TO USE THE INTERNET FOR HOMEWORK ASSIGNMENTS AND TO COMMUNICATE WITH EACH OTHER AND THEIR SCHOOL. THE CHILDREN WERE EXCITED BEYOND MEASURE AND USE THE INTERNET CONTINUOUSLY FOR THEIR HOMEWORK RESEARCH AND CHAT. THE STUDENT’S PARENTS HAVE STARTED TO SEE THE INTERNET AS A MEANS TO GET AHEAD AND HAVE STARTED TO ENCOURAGE THEIR CHILDREN TO STUDY IT. THE FARMING COMMUNITIES HAS SEEN THE BENEFIT OF CHECKING WEATHER REPORTS ONLINE AND ARE NOW ABLE TO SEARCH FOR MORE ADVANCED METHODS OF FARMING.

Short Bios:
JANESH PATHIRAJA – TEAM LEADER. JANESH RECEIVED HIS BATCHELOR OF SCIENCE DEGREE IN COMPUTER ENGINEERING FROM UNIVERSITY OF TORONTO, CANADA. HE IS A CISCO CERTIFIED NETWORK ASSOCIATE (CCNA), AND SUN CERTIFIED SYSTEMS ADMINISTRATOR (SCSA). IN ADDITION TO HIS PROJECT MANAGEMENT SKILLS HE HAS ACQUIRED KNOWLEDGE AND EXPERTISE IN DESIGN AND IMPLEMENTATION OF ROUTING & SWITCHING NETWORKS, OPTICAL FIBER NETWORKS AND SUN ENTERPRISE SYSTEMS. VIRANGA JAYARATNE – NETWORK SYSTEMS ENGINEER. VIRANGA OBTAINED HIS BACHELORS’ DEGREE IN COMPUTER SCIENCE AND ENGINEERING FROM UNIVERSITY OF MORATUWA, SRI LANKA. VIRANGA HOLDS THE CISCO CERTIFIED NETWORK ASSOCIATE (CCNA) AND IS A CISCO QUALIFIED SPECIALIST IN WIRELESS NETWORKING (CWLSS). HE HAS KNOWLEDGE IN DESIGNING AND IMPLEMENTING INDOOR/OUTDOOR WIRELESS LANS IN IEEE 802.11A/B/G STANDARDS INCLUDING LARGE SCALE WLAN HOTSPOT DESIGNING AND IMPLEMENTING WIRELESS SECURITY FOR ANY ORGANIZATION.

Poject Purpose:
MAHAVILACHCHIYA IS A RURAL TOWN IN SRI LANKA THAT IS SURROUNDED BY THICK JUNGLE. COMMUNICATION WITHIN THE VILLAGE WAS LIMITED AS THERE WAS NO CELLULAR COVERAGE AND FEW TELEPHONE LINES. MAHAVILACHCHIYA IS EXCEPTIONAL AS IT ALREADY HAS A COMPUTER CENTER THAT HAS REACHED OVER 400 STUDENTS IN THE AREA AND ENABLED THEM TO BE IT KNOWLEDGEABLE. THE HORIZON LANKA INSTITUTE OF TECHNOLOGY AND CREATIVE ARTS IS A NON PROFIT ORGANISATION SITUATED IN MAHAVILACHCHIYA. THE FOUNDER OF THIS INSTITUTE HAS PROVIDED COMPUTERS TO 30 STUDENTS HOMES, HOWEVER NONE HAD INTERNET ACCESS. THIS PROJECT AIMED AT PROVIDING A FREE COMMUNITY MESH NETWORK TO CONNECT ALL 30 HOUSEHOLDS. THE FOLLOWING WERE THE OBJECTIVES: PROMOTING THE USE OF COMPUTERS IN SCHOOL AND IN TRAINING, FACILITATING THE SEARCH FOR EMPLOYMENT OPPORTUNITIES, COMMUNITY CHAT, DISSEMINATION OF HEALTH AND EDUCATIONALLY IMPORTANT INFORMATION, SPREADING INFORMATION ON HOW TO FACE CURRENT ENVIRONMENTAL CONDITIONS.

Challenges You Faced:
ONE OF THE BIGGEST BARRIERS FACED WAS RECEIVING APPROVAL FOR FREQUENCY LICENCES FROM THE TELECOMMUNICATION AND REGULATORY COMMISSION OF SRI LANKA (TRC) AND IMPORT CLEARANCE FROM THE MINISTRY OF DEFENCE. THIS TOOK MUCH LONGER THAN WE EXPECTED AND CAUSED A MAJOR DELAY IN THE START OF IMPLEMENTATION. CHANGES IN DESIGN AROSE AS SOME OF THE RECIPIENT HOUSEHOLDS HAD CHANGED LOCATION AND THE SCOPE OF THE PROJECT WAS ALTERED TO REACH HOMES OUTSIDE THE IDENTIFIED SUBNETS. IN ORDER TO ACCOMMODATE TO THIS CHANGE THE NEW DESIGN WOULD REQUIRE 7 NODES, 6 TOWERS AND EXPENSIVE ANTENNAS TO REACH THE FAR DISTANCES THROUGH THE JUNGLE TERRAIN. THE DESIGN OF THE NETWORK CHANGED TO REACH 28 STUDENTS HOMES OUTSIDE THE ORIGINAL COVERAGE AREA AND WE WERE ABLE TO CONNECT TWO PUBLIC SCHOOLS, INCREASING INTENDED CLIENTS TO OVER 1000.

eVillage – Sri Lanka – Beyond a Telecenter – The Sunday Times – April 7, 2008

Nanda Wanninayaka

Nanda Wanninayaka
Nanda Wanninayaka

There is a lot of talk of taking ICT to the village level. Luckily, there are quite a few initiatives to do this. Many try to do this through telecenter model initiatives. But in eVillage – Sri Lanka project, our approach is quite different.

First we studied the Horizon Lanka’s success model in Mahawilachchiya, our own initiative. Though Horizon Lanka had its own ups and downs, it has been able to sustain itself for the last 10 years or so. The main reason for the sustainability of the project is that its practical approach to the ICT usage in rural areas. Rather than becoming a mere telecenter where internet hours are sold and services like copying CDs, providing telephone calls are offered, Horizon Lanka Academy had long term goals of creating ICT culture in the village and gain a brand name to the whole village, not limiting to the institute itself.

From the very outset I understood that creating ICT culture in a remote village was a too big a task if the children and youth are not given a decent English education. The planning and subsequent execution of the planning paid off well. Today one can find in Mahavilachchiya that the students get A passes for their OL English whereas they get lesser distinctions for their mother tongue. What we did was to integrate technology into English teaching. Internet, email, IM chats, watching DVD movies, doing presentations in conferences, doing live commentaries while sports meets and other events were taken place etc. were warmly welcomed by the students. They found these methods more exciting than the traditional ways of learning a language in public schools. The end result was that English was no more a foreign language to them.

More or less similar strategy was used for ICT education where students could actively participate in real projects rather than learning concepts in theory alone. As a result, today one can find a pool of web designers, graphic designers, multimedia animators, etc. in Mahawilachchiya. Some students entered universities to further their education while some youth directly joined companies in Colombo after Advanced Level to do IT related jobs. Those who wish to remain in the village could join the BPO arm of Horizon Lanka. Growing ICT related infrastructure and increasing number of telephone networks working in Mahavilachchiya were only by products. We did not forget the elderly population as well. Once can find illiterate parents who start learning how to write with MS Paint to the parents who read online local language newspapers before going to ricefields. So there is nothing wrong in calling Mahawilachchiya an ‘eVillage’ now.

We could do all these because we set our goals beyond a telecenter right from the beginning. If we limit ourselves to a mere telecenter, we wouldn’t have achieved this much.

Mahawilachchiya eVillage model is very simple and easy to replicate. This is why the Ministry of Education is replicating the same model with our expertise right now. There are some other privately owned or community owned small projects in different parts of the country that take Mahawilachchiya as an example.

Through an eVillage, we expect to provide decent English language proficiency, ICT literacy, job opportunities to the community. Though difficult, we try our best to retain the accepted cultural values of the villages while introducing new technology to them.

Nanda Wanninayaka nanda@horizonlanka.org